Do chasco forestal,

Por Xesús López Fernández

            Andan estos días nos medios noticias contradictorias en relación coa cousa forestal. Unha veces van sobre o tema do precio do eucalipto. Outras sobre o exceso reforestador con esa especie, sobre o que se poden leer opiniós contradictorias, incluso no tema da superficie ocupada, que se pode decir hipotecada. E mentres algús falan de bendiciós e riqueza, nas comunidades de montes comezan a veren claro, a organizárense no que semellan aínda esforzos primeirizos pra unha actitude común de defensa. E Promafe, unha asociación de propietarios de montes da mariña cantábrica, ven de convocar un boicot á venta de madeira nos próximos seis meses, coa idea de forzaren ás industrias dependentes do seu suministro a mellora-lo precio que veñen pagando. ¿De qué lles vale que valoren a súa madeira como moi boa se a súa cotización monetaria está baixo mínimos?. E a asociación decideuse polo boicot no caso de non obter unha contrapartida máis elevada no referido prazo. ¿Pra éso foi que reforestaron naquela zona 150.000 hectáreas con eucalipto das 400.000  adicadas a ese cultivo en Galicia, neste momento?. Naturalmente que sobre esos datos existen informes distintos; que seguramente non dispoñemos dun inventario fino. 

            Nese futuro de medio ano que pode ser abondoso en incendios, os propietarios do monte non van ter garantizado un precio, cando pola outra banda se están a faceren importaciós de choque, e aínda hai poucos días se anunciaba a arribada ó peirao de Mirasol, en Ribadeo, dunha partida da citada árbore, de Portugal, e con Ence, prá súa fábrica de Navia, como destinataria. Madeira procedente dos montes queimados no veciño país, que con Extremadura foi obxecto da presunta estratexia incendiaria do pasado ano, algo ó que aquí estamos afeitos, a que un ano tras outro se repita o mesmo escándalo sen que roden cabezas, mentres noutros países avisan dese peligro á par que da perda de biodiversidade. En Uruguai, o Grupo Guayubirá, alerta de que un eucaliptal é unha especie de bomba do tempo, porque nun momento dado, cando conveña a certos intereses, pode aparece-lo lume. E xa que citamos Uruguai digamos que calquer importación dese país, de Chile, Brasil ou Sudáfrica, vai abarata-la madeira daquí, converter en prantaciós estériles as das comunidades que tragaron a bolita e se deixaron levare pola promesa dun diñeiro fácil, sen esforzo, que á postre resulta se-lo plus de miseria do que falabamos no traballo da pasada semá.  

 

            Cando  CC.OO. e os poderes fácticos teñen un só discurso,  Ence; que  falan incluso do respeto ó medio ambiente [¿ou da ruína medioambiental?], será bo traer aquí o parecer de Silvanus [que algo de montes sabe], cando afirma que a fábrica pasteira, que xa contabiliza o 40 por cen do consumo da madeira de eucalipto galego, non-o vai aumentar aínda que finalmente se monte a pranta de papel tisú [que non-o creo], con independencia da procedencia da pasta a ela destinada. ¿Pero por qué esa loucura de manter en Lourizán a fábrica de Ence, cando se pode considerar, nun horizonte corto, a súa  deslocalización e a optimización na recuperación dun espacio que é, por lei, dominio público marítimo terrestre, que o arquitecto-director do PXOM de Pontevedra defineu como posible xoia da coroa, e cada vez son máis as voces que piden a súa integración no Parque das Illas Atlánticas?. A deslocalización non é necesariamente mala, só cando serve á escravitude e precarización laboral, que se traduce en máis e máis beneficio empresarial. Vexamos senón a promovida por tantísima empresa do textil, coa apertura de obradoiros en Marrocos, Hungría, China, con salarios de 270€ ó mes. ¿Qué dí a éso CC.OO., se ousa decir algo?                    

  Nalgunhas comunidades de montes, chascadas por teren acabado co seu patrimonio natural, están a deseñar novas estratexias. É certo que  falta unión, masa crítica á hora de tomar decisiós, pero o futuro do monte galego pode ser moi outro si se toman as decisiós axeitadas que poden pasar tanto pola eliminación do eucalipto como pola súa limitación a áreas moi concretas. E convencérense de que un monte con biodiversidade e con espacios de folgado prá avenza e o armentío tería moitísimo máis valor, á marxe desa Galicia eucalipteira que parece foi deseñada pola Europa dos mercaderes. Algús comuneiros falan de auténtico chasco, porque seguir pola senda que hai anos lles marcaron non leva a ningures. Sí á miseria. I ése é o discurso que reiteran dende o estaribel político. Ésa é a Europa encanallada que pra nós queren.  Pero aí están as estadísticas prós faltos de memoria, a evolución dos precios, a concreción dunha ruína: a baixada dun 75% do precio do eucalipto en dez anos. Inzaron os montes desta terra, so capa de discurso europeísta. E a miseria está aí servida.