Previas
á manifestación,
Por
Xesús López Fernández
Está convocada a manifestación pro papeleira pró día 18.3. Pontevedra
está materialmente empapelada cunha serie de anuncios monocromáticos que non
chaman a atención porque non concretan un auténtico berro ou chamada á
cidadanía. Hai que pararse a leé-los textos, nos que aparece subliminalmente a
mensaxe de “en defensa do sector forestal galego”, que prima sobre o resto do
que proclaman. E, claro, aí está o modelo reforestador que dende o seu estaribel
e garapitos mediáticos están a potencia-los grupos de presión celulósicos
(políticos ou de empresa), que non saben informar nada máis que de Ence ou pedir
aínda máis reforestación con eucaliptos, como hai poucos días proclamaba un
representante de Silvanus, aparentemente doído pola non imprantación da
papeleira que non cabe en Lourizán. Suponse que algús destos poncios deberían
preocuparse antes polos contidos mìnimos da Axenda 21 local, do diagnóstico
integral do Municipio, da súa situación ambiental; do Plan de Participación
Social dos cidadáns como pilar básico da imprantación da Axenda; do Plan de
Acción, das actuaciós a levar a cabo e tamén do Plan de Seguimento, da fixación
de indicadores, algo no que en Pontevedra parece imos con certo retraso a pesar
de ter asinado o noso Concello a Carta de Aalborg, que máis pareceu un brindIs ó
Sol.
Non
percibo na cidadanía un claro fervor pola participación prá que os de CCOO están
a buscaren apoios, incluso antre os aficionados do Pontevedra, F.C. Alá eles. E
parece que algús están esperanzados en que a prevista concentración conculcadora
de leis poida abrir de novo a portela da esperanza. As declaraciós de Méndez no
sentido de que reconsiderarían o tema da papeleira si se desen as condiciós
favorables a corto prazo e que non
están dispostos a participaren na mesa proposta por Touriño parece que están a
traer xa certas consecuencias, ata o punto de que o PsdeG está a toma-lo pulso á
situación e que no horizonte existe xa o deseño doutra celulosa no Norte de
Galicia, con tecnoloxía punta e unha maior capacidade de penetración no mercado.
A recuperación da ría de Pontevedra parece concretarse cada vez máis nos
obxetivos a corto dos socialistas, que poderían pensar incluso na alcaldía de
Pontevedra. E ó sector de cidadáns que desexan a recuperación do dominio público
marítimo terrestre estánse a sumar decote as xentes das cofradías de
mariscadores, prás que aquí se abre un horizonte máis negro do que no seu día
representou o Prestige, e que o lucro cesante non llo van compensar
perpetuamente nen a Xunta nen o señor Méndez que, caducada a concesión de Ence,
non podería acodir xa á mesa de Touriño. O PSOE ten a clave.
As
comunidades de montes están arestora a posicionárense claramente. A súa petición
de diálogo a Ence é outro esforzo máis por salvar un modelo de reforestación
colonizador, irracional. Se a factoría non quere pensar no traslado, á postre,
vai ter un problema serio, porque dende a Mancomunidade de Montes estanse a
propoñer outros obxetivos: “Convertide unha árbore en leña e vai arder pra vós;
mais nunca máis vai producir flores, nen froitos”, que decía Rabindranath
Tagore; ou tamén as técnicas reforestadoras doutras comunidades e países, como o
Reino Unido, onde priman a prantación do piñeiro de Oregón e, ó mesmo tempo, van
configurando pequenos lagos e lagoas prá atracción de paxaros, preocupados pola
diminución do urogalo, porque o tal piñeiro non produce tanta semente como o
paxaro (coido que xa desaparecido en Galicia), precisa. Pero, en definitiva,
estamos a falar doutro mundo no que conta a biodiversidade e a madeira de
calidade, e o desenvolvemento sostible distinto do modelo fraguián, do discurso
triste que o home levou a Uruguai ou trouxo ó Casino de Pontevedra, ocasión na
que, por certo, esqueceu o traxe de etiqueta.
E falemos outravolta da “Situación do
mundo 2005”, como no traballo anterior, concretando agora parte do prólogo de
Gorbachov, un discurso de respeto no que o home afirma: “Non sómo-los señores da
natureza, e temos de desenvolver un novo paradigma pró desenvolvemento e prá
resolución dos conflictos, basado no costo e no beneficio que reporta a toda-las
persoas e comprometido cos límites da propia natureza, non cos límites da
tecnoloxía e do consumismo. É pra min moi grato que o Worldwatch Institute
continúe abordando estos importantes desafíos e obxetivos no seu informe
A situación do mundo. Invito a
todo-los lectores a considerar seriamente o seu compromiso pesoal activo cando
acaben coa lectura do libro”. O home segue a marcar pautas de respeto, a avisar
de peligros, dos desastres da natureza e a degradación dos ecosistemas que aquí
Méndez, Fraga e os iluminados de CCOO queren potenciar máis, o que non parece posible nun
Estado de Dereito.