Desputouse sobre incendios. A idea de
sabotaxe política está na comparecencia do Presidente da Xunta. | X.L.
MÉNDEZ FERRÍN
Desputouse sobre incendios. A idea de sabotaxe
política está na comparecencia do Presidente da Xunta. Primeiras páxinas
de El Mundo e ABC centráronse na idea de que a esixencia do coñecemento
do idioma nacional é unha das causas da proliferación dos lumes, o que
repetirían con gozo un Rajoy no derradeiro tramo (ou trama) da súa
carreira bugallalista e ese xornalismo colonial con data de caducidade.
Todo nos incita á relectura do Informe Virginio Fuentes, máis vixente ca
nunca. O arresto de apagalumes contratados (e non rexeitados pola Xunta
actual) fainos meditar sobre quen lles mandou facer o segundo choio (e
lles pagou) ou resulta que se moveron por pulsións libidiñais.
Todos falan e erguese balbordo de opinións. Entre a sabotaxe e a
patoloxía psíquica individualista pódense percibir series organizadas de
argumentos, non demasiado diversas pro si infinitamente moduladas:
industria do lume, especulación inmobiliaria, desleixo do monte. Perfil
do incendiario: por que partido vota? Quen pagou o incendiario non tolo
e realmente preso?
No que se refire ás raiceiras, ás causas de fondo, poucas luces. Fálase
escasamente de política e de ausencia de política a respecto dos dous
millóns de hectáreas de patria galega que arden ou poden arder con
facilidade. Estamos en intres de patetismo, de indignación, de crise.
Os que saben combater o lume en Galicia e non mundo (e tamén os que
saben plantar lume) teñen na cabeza a regra do 30. Ventos de máis de
trinta quilómetros por hora, máis de trinta graus de calor, menos de
trinta por centro de humidade relativa ambiente. É aí onde saltan os
incendios. Pro fica - por parte- outro factor: a existencia de masa
susceptíbel de ser inflamada con facilidade. Este último elemento é
sobre o cal pode o home actuar mediante a política. Unha ausencia de
política para os montes é o que houbo sempre en Galicia e hai hoxe. Por
iso aparece a sabotaxe política.
E cando falamos en ausencia de política para o monte galego estamos a
falar de política para máis de dous millóns de hectáreas de solo patrio,
na súa maioría preparadas para arder. Extínguese xa os incendios do
verán aínda que poderán vir outros. Logo, a algarabía convertirase en
silencio e a ansiedade deixará paso ao esquencimento apaciguador. Os
particulares e as xuntas seguirán a facer o que lles pete cos seus
montes e milleiros de quilómetros cadrados máis de terras agrícolas
abandonadas iranse sumando ao Grande Baldío, á Vasta Poula, ao Ermo no
que Galicia está a transformarse. Cando pasen a vindima e a castañeira
falaremos de política e de incendios: prométollo.
Entre tanto, por qué cando dicimos monte só pensamos en árbores e
canteiras? Por qué o toxo, a queiroga, a herba do raposo, as gramíneas
selvaxes, os arbustos e as bagas, a urce, as ovellas, as cabuxas, as
eguas de pura raza galega, as vacas, non valen e os eucaliptos e os
piñeiros si que valen? |
|
