José Alfredo Pereira
Martínez - Val Miñor
Cando se fala dende as alturas, dende a
pretensión de ter a verdade absoluta, cando se pontifica, o normal é que
ademais de demagoxia se digan parvadas. Esto é o que fixo o señor Méndez
Ferrín na súa serie "Crise do dogma forestal" (sobor de todo no último
capítulo) publicado no FARO DE VIGO.
Debe saber o señor Méndez Ferrín que os montes veciñais en man común (os
baldíos de sempre) é dicir dos veciños e veciñas, non son montes
comunais. Montes comunais son os que pertencen a unha administración
(por exemplo, os montes dos concellos españois). Os galegos son montes
veciñais, e dicir, montes dos veciños e veciñas, non entendendo a estes
como entes administrativos, senón como grupos sociais. Son outra forma
de pusuír que temos os galegos e as galegas. Debe saber tamén que a lei
pola que se rixen os montes veciñais en man común, non é unha lei
franquista. É unha lei do ano 1989 aprobada polo Parlamento Galego por
unanimidade, cando na súa composición había seis partidos políticos
(diversidade política que en outros artigos vota de menos o señor Méndez
Ferrín).
Non é verdade cando afirma que os anteriores gobernos da Xunta de
Galicia (todos do PP), permitiron que os titulares dos montes fixeran o
que quixeran. Fixo algo pior, apostou por un monte somentes
forestalista. E no que se refire a enerxía eólica, foron os anteriores
gobernos galegos os que favoreceron ás empresas e non ás comunidades de
montes. E isto debeuse a que a enerxía eólica foi declarada de utilidade
pública. Polo tanto, os parques eólicos instaláronse en contra da
opinión das comunidades de montes. Foi precisamente a Organización
Galega de Comunidades de Montes (ORGACCMM), a primeira que ante a
expansión da enerxía eólica polos montes galegos, solicitou (sen éxito
desgraciadamente) se diseñase unha ordenación do territorio.
Moitas comunidades de montes (ou se se quere algunhas), fumos as
primeiras en demandar dos anteriores gobernos da Xunta de Galicia (e
tamén do actual) unha política de montes que logre un monte
multifuncional e que permita todo o desenvolvemento dos seus
aproveitamentos de xeito sustentable no camiño de xerar emprego e fixar
poboación no medio rural. Moitas comunidades de montes (ou se se quere
algunhas), levamos tempo reclamando unha nova política de montes, unha
política de montes insertada dentro de unha ordenación do territorio
galego e levada adiante mediante planos de ordenación
agrogandeiro-forestais. Unha política que montes que asegure que os
montes veciñais en man común sigan sendo espacios abertos para que
cumplan as funcións sociais, medioambientais e económicas que deben
cumplir. É certo que cos gobernos galegos anteriores non o logramos,
mais tamén é certo que o novo goberno galego está a iniciar os pasos
para esa nova política de montes e sobor de todo tamén é certo que
moitas comunidades de montes (ou se se quere algunhas) seguiremos a
loitar por ese ouxectivo.
Certamente o señor Méndez Ferrín pode falar do monte veciñal. Mais falar
do monte veciñal debe ter cancelas. Non as cancelas que priven a
liberdade de expresión, pero si as cancelas que preserven a verdade, a
honestidade e a realidade. Non todas as comunidades de montes son
iguais, polo tanto, xeralizar é unha inxustiza. As comunidades de montes
precisamos de voces amigas e xustas do monte veciñal xa que de voces
enemigas e insensatas estamos rodeados.
José Alfredo Pereira Martínez - Val Miñor |
|
