Falar do monte veciñal sen coñecemento

Na revista n.º 3 do Instituto de Estudos Miñoranos, Xosé María Bouzó Fernández escribe un artigo titulado "Baiona: patrimonio e turismo", no que verte afirmacións e aseveracións sobre a figura do monte veciñal en man común e sobre a laboura das comunidades de montes veciñais en man común de Baiona e do Val Miñor, que ademais de non ter sentido, son mentiras descaradas.

O artigo de Xosé María Bouzó Fernández, sendo bos e xenerosos, só se pode entender dende a visión dun total descoñecemento da figura do monte veciñal en man común e dende a mentalidade urbanita-ecoloxista no cal os árbores non lle deixan ver o bosque. Descoñecemento total da figura do monte veciñal en man común xa que afirma que a xestión dos montes veciñais en man común se lles da as comunidades de montes. Pois non é certo señor articulista. Ninguén lles da a xestión dos montes veciñais ás comunidades de montes. Os montes veciñais en man común, dende tempos inmemorais, son unha propiedade dos veciños e veciñas comuneiros. A súa xestión e a súa administración corresponde somentes os veciños e veciñas comuneiros. E ninguén alleo a eles ten este dereito. Mentalidade urbanita-ecoloxista xa que aboga porque as administracións "controlen" os acordos dos veciños e veciñas comuneiros, e aboga porque un "comité de sabios" encauce os acordos dos veciños e veciñas comuneiros.

Pois non señor articulista. Os veciños e veciñas comuneiros temos os coñecementos (e sobre todo, o sentido común) para xestiona-los nosos montes.

O artigo de Xosé María Bouzó Fernández, non sendo nin tan bos nin tan xenerosos (sendo realista se cadra) só se pode entender dende a mala fe que escupe cara as comunidades de montes veciñais en man común.

Mala fe porque pon no haber das comunidades de montes obras negativas, que non fan (tala de carballos, plantacións de eucaliptos, obras aberrantes, di el, dos lavadouros de Belesar e de Baredo). Mala fe porque pola contra, non di nada sobre as obras que si fan as comunidades de montes veciñais en man común (loita contra o fume, recuperación da toponimia, xornadas de montes e de medio ambiente, mantemento das actividades culturais das parroquias, rotas de senderismo, creación de postos de traballoÉ)

O monte veciñal en man común é unha propiedade dos veciños e veciñas comuneiros. Non é tan difícil de entender.

X. Alfredo Pereira Martínez,

Coordenador Xeral da

Mancomunidade de Montes

do Val Miñor