CREACIÓN, XESTIÓN E APROVEITAMENTO DUN COUTO DE COGUMELOS por Maria del Carmen Formoso Beloso (fragmentos de interese para motivar e obxetivar un proxecto da cogomelos nas CMVMC da Mancomunidade CASTROVE-SALNÉS)

LIMIAR

As áreas forestais galegas, polas súas características climáticas, topográficas, de vexetación... constitúen extraordinarios micotopos para a producción de cogumelos.

Nestes últimos anos, o aproveitamento dos cogumelos ventureiros está experimentando nos montes galegos unha enorme medra dada a importancia gastronómica e polo mesmo económica que están adquirindo.

Esta forte incidencia da micoloxía gastronómica ven dada por varias razóns:

- durante moito tempo os cogumelos foron considerados un alimento de pobres, pero hoxe constitúen un dos pratos máis exquisitos nas mellores cociñas.

- o tempo que o home dedica ó lecer é cada día maior polo que moita xente sae ó monte co obxectivo de divertirse gozando da natureza e ó mesmo tempo levar un bo aperitivo á casa.

- o número de asociacións, grupos, colectivos... que realizan foros, organizan exposicións e proporcionan información tamén aumenta. Mesmo os Concellos organizan Xornadas Gastronómicas en moitos lugares con exposicións, degustacións,...

Conxuntamente con isto os cogumelos son a expresión dunha das máis importantes interaccións que planta e fungo teñen en beneficio mutuo e que constitúe o mundo das micorrizas. Estas micorrizas indican de xeito claro a capacidade productiva destas matas forestais.

É por isto que os cogumelos son un dos productos máis importantes que podemos obter nos nosos montes polo que o seu aproveitamento debe xestionarse de forma sostible para manter a súa persistencia no tempo en cantidade e calidade axeitadas. Estes seres teñen ciclos que debemos coñecer e respectar e xogan un papel fundamental no desenvolvemento das árbores, pois mediante a simbiose micorrízica, a súa existencia inflúe na medra, estado fisiolóxico e mesmo na supervivencia dos pés e o equilibrio da mata.

Amais disto na xestión dos montes en mancomún de veciños, atopámonos con varios problemas de xestión que poderían, algún deles, solucionarse parcialmente con estas produccións de cogumelos:

- ausencia dunha renda económica anual durante o tempo que dura a quenda de corta da madeira. Esto conduce a unha falta de financiamento para tódalas labores silvícolas necesarias para a conservación do monte e o tratamento da mata ata o momento da corta da madeira. O aproveitamento dos cogumelos pode aportar unha renda anual importante.

- exceso de explotación dos recursos micolóxicos, o que pode provocar nalgúns casos extremos a desaparición dalgunha especie nun lugar determinado. Esta problemática lévanos a definir unha programación destes aproveitamentos.

- esta explotación non está sendo controlada de ningunha maneira: hai unha inexistencia total de plans técnicos, unha xestión inapropiada, un emprego de métodos incorrectos de apañado dos mesmos; calquera persoa, con coñecementos ou sen eles, pode saír ó monte e recoller o que atopa, producindo nalgúns casos danos irreparables ó fungo chegando a sufrirse intoxicacións por descoñecemento das diferentes especies.

- necesidade de manter o monte rozado de matogueiras para evitar o risco de incendios; neste sentido unha das actividades silvícolas máis interesantes sería a de rozar o monte para dese xeito poder apañar así mellor os cogumelos.

OBXECTIVOS

Todo isto lévanos a necesidade de ordenar e regular o aproveitamento deste recurso para tratar de lograr unha explotación racional, obtendo así maiores beneficios económicos, sociais, naturais e a conservación do recurso.

Isto pode facerse mediante un plan de xestión forestal. Este é o obxectivo fundamental deste traballo.

Trátase de realizar unha xestión de monte dirixida á obtención e explotación de cogumelos así como a construcción das infraestructuras necesarias pero sen esquecer a actual vocación de monte. Por iso optimizaríamos a producción madeireira obtendo desta forma un compromiso entre as dúas actividades.

Con este proxecto cubriríamos unha serie de obxectivos:

- obter a máxima renda tanto de cantidade de producto, variabilidade de especies, como de máxima renda a nivel económico.

- estimar a producción natural de cogumelos na zona.

- estudiar as condicións ambientais e silvícolas necesarias para mellorala.

- organizar a recollida de cogumelos en cantidade, especie e momento.

- optimizar a producción de madeira

- proporcionar información e asistencia técnica.

- presentar as vantaxes da reforestación con plantas inoculadas con fungos comestibles de calidade.

- facilitar a colaboración entre empresas, propietarios forestais e centros de investigación.

XUSTIFICACIÓN

Existen varias razóns que xustifican a elección do monte Castrove para o emprazamento do couto.

Unha das características do couto de cogumelos é o seu caracter lúdico e de esparexemento por tanto debe estar situado nun lugar non so apto dende o punto de vista productivo senón tamén nun lugar que teña atractivo para a xente, ben pola paisaxe, ben por estar preto da cidade... Ademais, se no monte hai outras actividades pode facilitarse que a xente veña o couto.

Todas estas características reúneas o monte Castrove, en primeiro lugar porque é un monte periurbano que está preto de varios núcleos importantes de poboación como son Pontevedra, Vilagarcía de Arousa, Sanxenxo, Cambados, Poio... todas elas lugares de atractivo turístico e con capacidade para albergar xente de fóra en calquera época do ano.

Ademais é un lugar de gran valor paisaxístico pois dende el pódense ver as rías de Pontevedra e Arousa.

Tamén ten outros atractivos como son a existencia de castros, petroglifos, e a localización nel de mosteiros como o da Armenteira.

Nos últimos anos esta vertente lúdica do monte viuse aumentada e mellorada coa construcción dun campo de golf, rutas de sendeirismo, rutas de quad, un campo de fútbol, coutos de caza... Todo isto convérteo nun lugar moi visitado e de grande atractivo para o público.

Ademais disto, a comunidade de montes de San Vicente de Nogueira está interesada nesta idea, o que facilitaría a súa localización aquí.

Por todo isto considero apropiada a súa situación neste lugar.

PROPOSTA DE COUTO

Considerouse que a parte alta do monte non era moi boa para a producción micolóxica polo que seguindo a pauta iniciada á hora de escoller as parcelas de estudio, proponse unha superficie de couto que engloba a parte baia e media do monte. Esta superficie comprende 118 has.

1. TRATAMENTOS A REALIZAR

Algunhas das técnicas aplicadas nas matas, relaciónanse coa productividade dos cogumelos como xa vimos anteriormente polo que temos que falar de aquelas que se van aplicar neste monte para tratar de mellorar a producción.

Existen tratamentos silvícolas e de micorrización. No primeiro caso os tratamentos poden ser manuais, mecánicos e químicos. Neste caso non se empregan tratamentos químicos, unicamente mecánicos e nalgúns casos manuais.

No referido a tratamentos de micorrización pode falarse de aqueles que se realizan en viveiro ou ben dos que se poden aplicar sobre a planta adulta cando xa está instalada no monte.

1.1 SILVÍCOLAS

1. CORTAS FINAIS

Para a rexeneración das matas empréganse cortas a feito ou a matarrasa. Esto é un feito moi traumático para tódalas asociacións fúnxicas existentes tanto micorrícicas coma saprófitas que tardarán un tempo variable en volver a colonizar o medio dependendo das condicións ambientais e da capacidade de cada especie para espallarse. Diferentes autores coinciden con estas afirmacións ( Ohenoja 1988), (Hintikka 1988), e (F.A.Magan e R. Fernandez 2000).

Isto coincide coas nosas observacións e queda reflectido nos datos recollidos pois nas parcelas de rexenerado observouse a existencia dun menor número de especies.

Por tanto, debe tratarse de minimizar estes efectos negativos evitando as cortas a matarrasa. Para isto temos varias solucións:

Podemos realizar unha corta por “furoneo”, sacando algunhas das árbores e deixando outras.

Outra forma de mellorar esta situación sería deixar árbores pai pois desta forma o descenso do número de especies é menos acusado. Estas árbores pai permitirían a subsistencia dos fungos ata o momento en que a nova mata acade a idade suficiente para o desenrolo nela dos mesmos. Ó mesmo tempo que nos aseguraríamos que a producción continuase isto axudaría a implantación dos cogumelos nos novos pes. ( Kardel e Erikson 1987)

Por todo isto se propón que as cortas finais se fagan desta última forma, é dicir, deixando árbores pai. O número deles debería ser aproximadamente entre 20-25 pes/ha. O momento da corta destas árbores pai debería coincidir co momento no que se realice a ordenación da plantación, cando se aclaran os novos pes abrindo calles. (aproximadamente o cuarto ou quinto ano despois da corta). Así o material non seleccionado serviría de “mulching”, é dicir, sería unha capa que evitaría a evaporación e diminuiría o calentamento do solo o que beneficiaría o fungo e serviríalle de protección unha vez eliminada as árbores que paliaban estes efectos negativos da climatoloxía. Tamén é moi positiva a acumulación da materia orgánica que lle serviría de alimento o fungo.

2. ENTRESACAS

En experiencias feitas no CIF de Lourizán observouse que en ensaios feitos en soutos de 13 anos de idade, as mellores produccións obtivéronse naquelas parcelas de menor densidade ( 7x7m ) e nas mais mestas, despois de facer unha selección de pes observouse unha resposta positiva na producción dos cogumelos.

Cando a densidade de planta é moi alta e as copas das árbores chegan a fechar o paso da luz, as especies de fungos que se atopan varían e os boletos tenden a minguar nas súas produccións. En montes de Pinus radiata de forte densidade atopáronse especies nas beiras da mata que non medraban no interior. (F. de Ana Magán e R. Fernández, 2000)

Unificando esto coas nosas observacións (comparando os rodais mais mestos cos de densidade menor) no terreo, efectivamente verificamos que cando a densidade é moi alta, o número de especies é menor, ata o punto de que algunhas especies de valor económico non aparecen en lugares nos que si se esperaba atopalos.

Por isto se propón a entresaca daqueles rodais máis mestos ata acadar densidades mais baixas pero adecuadas a idade da mata, de forma que, sen perder a súa capacidade productiva, a mata permita a máxima entrada de luz para favorecer a productividade dos cogumelos. Desta forma, a calidade da madeira tamén mellora pois favorécese o crecemento en espesura.

A mata de idade comprendida entre 15 e 20 anos debe rebaixárselle a densidade ata, aproximadamente, 1000 pes/ha.

3. ROZAS

Segundo Rigueiro Rodríguez e outros (Congreso forestal español 1993) a mellor producción aparece cando a cobertura da matogueira é menor do 30 %. Isto ten lóxica pois unha vexetación en exceso podería competir pola humidade, luz, nutrientes,... Por iso é necesario manter limpo o monte de matogueira.

Imos ver agora, de forma moi breve, os distintos tipos de roza que hai:

-a broza para o aproveitamento de estrumes que ten o inconveniente de que pode danar o mantillo no caso de que se empregue o angazo ou outra ferramenta de forma inapropiada.

-roza con maquinaria manual, por exemplo con desbrozadora. O que se fai neste caso é cortar a matogueira. Isto é moi positivo pero ten o inconveniente de que se non temos o coidado necesario poderíase danar a planta dándolle accidentalmente cortes no pe da mesma.

-mecanizado: se a plantación está ordenada é beneficioso e máis económico pero no caso contrario, se a plantación non está perfectamente aliñada, ou ben non é posible realizala ou pódense danar as plantas coa maquinaria. Ademais ten os inconvenientes engadidos de que quedan as base das árbores e o espacio entre cada pe nas ringleiras sen limpar e pode levantar o solo se atopa irregularidades no terreo.

-químico: mediante a aplicación de herbicidas. O seu efecto no medio é moi prexudicial e a toxicidade pode contaminar os regatos ou acuíferos subterráneos e danar a fauna. Neste caso, neste monte non se aplica.

-lume prescrito: se se fai de forma moi ben controlada, nun momento en que se dean as condicións adecuadas ( temperaturas baixas, humidade elevada,...), pode ser positivo pois cumpre os obxectivos e pode, nalgúns casos, resultar mais barato. Ademais pode chegar, mesmo, a ser beneficioso para algunhas especies coma as do xénero Tricholoma.

A forma de realizar a roza que se ven utilizando neste caso deixa a broza no monte polo que, o descompoñerse, produce un aporte de materia orgánica moi valioso á vez que a acumulación desta broza no monte, mentres non se descompón, aumenta a humidade do solo o que é tamén beneficioso. Polo tanto, recomendaríase seguir empregando esta técnica de roza.

4. XIRO OU QUENDA

A idade na que a mata comeza a ser productiva micoloxicamente falando son os 8 anos e que as especies que aparecen varían en función da idade da mesma polo que debe coidarse de ter en todo momento rodais de diferentes idades para ter en todo momento producción de cogumelos.

5. ESPECIES

Estase a producir unha gran rexeneración de follosas que sería interesante conservar para obter un bosque mixto que prolongaría o período productivo dos cogumelos (aqueles que medran baixo follosas medran antes que os outros) e permitiría obter especies asociadas ós dous grupos (coníferas e planifolios).

1.2 MICORRIZACIÓN

Hai varias posibilidades para realizar tratamentos de micorrización.

Os tratamentos de micorrización para a obtención de carpóforos de interese comercial non están tan estudiados como no caso de micorrización de planta para a repoboación forestal.

Os traballos que hai feitos en relación a isto diríxense principalmente cara ás especies mais apreciadas nos mercados coma as dos xéneros Boletus, Lactarius ou Cantharellus. Na actualidade existe unha empresa en Cataluña que proporciona planta de piñeiro micorrizada con Lactarius deliciosus e hai tamén con Suillus luteus.

O problema disto consiste en manter os fungos inoculados no sistema radical da planta, unha vez que esta é transplantada ó monte, durante os estados xuvenís das plantas pois estes fungos medran cando as árbores xa son adultas.

En experiencias realizadas comprobouse que os primeiros carpóforos de Lactarius deliciosus saen cando a planta ten mais de seis anos de idade, os de Boletus edulis cando pasa dos dez e para que aparezan Cantharellus cibarius son necesarias matas de mais de quince anos. (F. De Ana- Magán e A. R. Fernández, 2000)

Esto quere dicir que o feito de conseguir a síntese micorrícica non supón o mantemento desta simbiose unha vez que a planta é posta en condicións naturais senón que presenta moitos problemas.

Neste monte ademais non se repoboa de forma artificial senón que as matas rexenéranse de forma natural.

A outra posibilidade sería realizar inóculos de especies de interese comercial en planta xa adulta pero as experiencias que hai feitas e que están tendo éxito están realizadas en castiñeiros (inoculouse B. edulis) e aínda non se probaron sobre piñeiro polo que non podemos asegurar que fosen ser válidas.

Visto todo isto, decidiuse que nun principio non se van aplicar tratamentos de micorrización de ningún tipo e se vai deixar evolucionar a mata. Se no futuro se vira que a producción diminúe ou non é suficiente para manter o couto veríase se as técnicas evolucionaron ou están mais experimentadas que na actualidade e estudiaríase mais polo miúdo a súa aplicación.

2. VIAIS

Neste monte existe unha elevada densidade de pistas e carreiros que se atopan en bo estado.

As pistas foron arranxadas recentemente polo que algunhas delas que tiñan o firme en mal estado de conservación están agora considerablemente ben. Todas elas contan cunha canle no lado para o escurrimento do auga e manteñen o firme de terra en bo estado. Sen embargo na maior parte dos casos non teñen taxeas o que supón que no momento en que se produzan as primeiras precipitacións un pouco fortes existe unha posibilidade moi alta de que se levante o firme. Por este motivo sería necesario realizar esta mellora.

Os carreiros que existen no medio dos rodais que non están preparados para o paso de vehículos senón que serven para ir a pe, non teñen ningún tipo de firme, nin canais para o auga pero atópanse libres de matogueira e o paso por eles e sinxelo e cómodo.

3. ZONA DE RECREO

O obxectivo xeral do proxecto é realizar unha actividade de ocio aproveitando os recursos naturais da zona de forma que, á vez que obtemos un beneficio do monte, proporcionamos unha actividade de ocio ó visitante e atopemos un compromiso entre as dúas.

Pero se queremos realizar unha actividade atractiva para o público e pola que se quere cobrar unha cantidade téñense que ofertar unha serie de servicios complementarios.

Ademais así, maior número de persoas sentiranse atraídas a vir que é un dos obxectivos que finalmente se buscan.

Para incrementar esta oferta de ocio dotaremos a zona da infraestructura necesaria para o goce e a aprendizaxe do visitante. Para iso contaremos cun área de recreo no que haberá un aparcadoiro, un centro de información e axuda ó visitante (aula micolóxica), un merendeiro e un parque infantil. Tamén se prepararán distintos roteiros polo monte e un miradoiro.

Todas estas actuacións serán o máis respectuosas posibles co medio de forma que o impacto sexa mínimo, tanto o derivado da propia construcción coma o ocasionado polos visitantes. Isto terase en conta á hora de situar cada unha das infraestructuras, de escoller os materiais e a forma de realizar as obras necesarias.

3.1 AULA MICOLÓXICA

1. FUNCIÓNS

As súas funcións serán as seguintes:

- recibir ós visitantes e proporcionarlle a información necesaria sobre as actividades que poden realizar, os servicios que se ofrecen, as normas do couto;

- proporcionarlles a asistencia de persoal especializado para examinar os cogumelos recollidos e comprobar que non sexan tóxicos;

- servir de lugar de refuxio para os visitantes do couto en caso de inclemencias meteorolóxicas repentinas: chuvia, fortes ventos, tormentas,...

- realizar a revisión da cantidade de cogumelos recollidos por cada persoa ó final da visita

- na tempada apropiada acoller exposicións (permanentes e non permanentes) de cogumelos e outros programas con fins educativos e didácticos coma a realización de conferencias;

- explicación a base de paneis das especies máis importantes e abondosas que se poden atopar no monte;

- tarefas propias do couto, coma a expedición de permisos e licencias

- base do Guarda no caso de que exista este servicio

- venda de guías, material para a recollida como navallas,...

2. SITUACIÓN

O centro de información estará na parte máis baixa do monte por varias razóns:

- por ser o sitio máis achegado ás estradas e pistas principais de acceso ó monte;

- para informar o visitante sobre actividades, normas... no momento da chegada ó monte e ó inicio dos roteiros;

- porque ó ser a zona con menor pendente non require a realización de movementos de terra;

- para evitar o tránsito de vehículos no monte que producirían un grande impacto sobre o ecosistema;

- para evitar molestar as tarefas forestais como ocorrería se se fixese no centro do monte;

- neste lugar existen tamén os restos dunha antiga canteira que se prestan a que, no futuro, se faga no lugar unha pequena poza artificial.

- por medrar neste lugar gran cantidade de frondosas e haber depositadas moitas grandes rochas procedentes dos restos da canteira que proporcionan a esta zona un alto interese paisaxístico

3. CARACTERÍSTICAS

A aula micolóxica será unha cabana de madeira, convenientemente tratada, de forma que evitemos a realización de grandes obras.

As razóns desta elección son variadas. Aínda que en España aínda non son moi populares este tipo de construccións están gañando cada vez máis adeptos e as súas calidades son cada vez máis valoradas.

Unha edificación deste tipo supón rapidez de execución e construcción e aforro enerxético. O illamento que ofrece este tipo de material é outra das grandes vantaxes que aporta pois permite aforrar ata un 40 % en calefacción e aire acondicionado. Pola calidade dos tratamentos ós que é sometida a madeira a súa durabilidade e calidade non son cuestionables. Para a construcción deste tipos de edificación non son necesarias grandes obras. Basta con preparar a cimentación e a base de formigón onde se asentará. Por outra banda, a casas de madeira non necesitaría permiso municipal pois por ser prefabricada considérase un elemento móbil. Por todas estas razóns xulgouse apropiada a súa elección.

4. DESCRICIÓN

A cabana ten unha superficie de 52 m² con faiado (de 1,85 m de altura no vértice). Dispón de 3 habitacións, 1 baño, e unha sala de maiores dimensións. Ten 7 cristaleiras ó exterior o que proporciona gran luminosidade no interior.

Estas características permiten dividila en dúas zonas independentes: Vista do aspecto exterior da aula micolóxica

unha pública e outra privada.

Nesta última haberá un aseo, un almacén, unha habitación reservada ó garda encargado da vixilancia do couto no caso de que fose contratado e unha oficina onde se poden realizar as tarefas administrativas do couto como a emisión de permisos e licencias. Esta oficina terá unha mesa de traballo na que se instalará un ordenador, unha librería e tres cadeiras. Esta habitación acollerá os fondos bibliográficos cos que conte o centro e que poderán ser consultados polos visitantes.

Na parte destinada á zona pública (a sala de maior tamaño), realizaranse as tarefas de recepción e información dos visitantes, revisión e cuantificación dos exemplares recollidos, exposicións e realización de charlas e conferencias educativas e todas aquelas tarefas destinadas a axudar os visitantes do couto. Para isto contará cunha zona de traballo cunha mesa larga onde se instalarán as lupas, situada detrás da cristaleira pois este é o lugar que posúe maior cantidade de luz. Neste espacio tamén pode realizarse a cuantificación do material recollido por cada persoa ben sexa por cónteo ou pesando as exemplares. Para isto tamén se contará cunha báscula.

Na parte central desta sala haberá unha gran mesa que ten como obxectivo acoller as exposicións na época de actividade do couto. Esta exposición sería moi útil tanto para a xente que acode o couto coma para escolares.

Este espacio tamén conta cunha zona apropiada e dotada cos medios necesarios para a realización de conferencias, charlas,...tanto para escolares coma para o público en xeral. Para isto instalaranse cadeiras que teñen a vantaxe sobre os bancos de madeira de que poden moverse segundo as necesidades en cada momento.

Nunha das paredes teremos as guías e o material de venta.

Por último, as paredes estarán cubertas por paneis nos que se recollen as especies mais interesantes, tanto por ser as mais abondosas no couto e por tanto as que temos mais posibilidades de atopar, coma por ser as de maior interese gastronómico coma aquelas que poden ter perigo pola súa toxicidade. Nestes paneis teremos información escrita describindo as especies e debuxos e fotografías das mesmas.

A enerxía necesaria para a realización das actividades que nela se realizarán obterase da enerxía solar por medio de paneis colocados no tellado da cabana. Desta forma evitamos a instalación de tomas eléctricas, evitamos traer unha liña de forza que impacta no medio e minimizamos os danos que a xeración de enerxía provoca no medio ambiente. Os aparatos que se empregarán no centro serán aparatos de corrente continua que é a corrente que proporcionan os paneis. (Ver anexos)

O prezo da cabana inclúe xa o transporte e a montaxe.

A distribución en planta da cabana pódese ver no plano.

5. ACTUACIÓNS

En primeiro lugar realizarase unha roza do terreo no lugar que ocupará a casa e nos arredores. Esta operación realizarase de forma mecánica pois aínda que esta superficie é moi pequena, como temos que realizar rozas en zonas pretas a esta, temos a posibilidade de facer a roza conxunta de todas polo que aproveitamos a subida da maquinaria e así resulta máis económica. A pendente do terreo permitiría esta roza mecanizada.

Unha vez realizada a roza do terreo, procederase á escavación necesaria para a construcción dos cimentos.

Escavarase ata atopar rocha para ter unha base sólida na que apoiar a cimentación. Isto pode facerse porque nesta zona a rocha aflora a pouca profundidade. Fíxose un estudio da profundidade do mesmo e unha calicata e atopouse a rocha a un metro da superficie que, por tanto, será a profundidade dos cimentos.

A cimentación deste tipo de construccións non difiren da tradicional pero require de precisión para o axuste das xuntas. A conexión entre a cimentación e o muro debe realizarse cunha impermeabilización que impida o paso de humidade as pezas de madeira e un anclaxe adecuado. No caso de casas sen soto é posible realizar un forxado ( de formigón ou viguetas de madeira) para o soporte da planta baixa sobreelevado con respecto ó nivel do terreo, deixando unha cámara de aire ventilada cunha altura mínima de 15 cm.

Visto isto, neste caso construirase con formigón armado un muro por todo o perímetro da cabana. Este muro terá unha base de 60 cm de espesura e unha altura de 15 cm. No resto a súa largura será de 20cm. A terra extraída do oco estenderase no espacio destinado a aparcadoiro pois así evitaremos ter que transportar este material.

Este muro continuarase sobre a superficie e sobre el instalarase a cabana. Desta forma permítese a circulación do aire e evítase a condensación do mesmo na base da casa o que axudaría a estragar a madeira. Esta base terá unha altura de 20cm.

As paredes desta base cubriranse de pedra (cachotería ordinaria de granito) para evitar que o formigón quede á vista.

3.2 APARCADOIRO

Estará situado preto da aula micolóxica e ocupará unha superficie de 550m².

Terá capacidade para 10 turismos e 2 autobuses. As prazas terán unhas dimensións de 3x5 m.

1. ACTUACIÓNS

Para a construcción do firme evitarase a utilización de asfalto que ten un gran impacto tanto visual coma estético e ecolóxico. Escavarase, en primeiro lugar, un oco de 20cm de profundidade. No fondo do mesmo estenderase de forma mecanizada unha capa de 15 cm de espesura de zahorra que servirá para a drenaxe do auga. Esta primeira capa compactarase e sobre ela instalarase unha segunda capa de gravilla de 5 cm de espesura. Esta gravilla será garbancillo de 10-20 mm. A elección deste material xustifícase porque serve perfectamente para este fin, favorece a drenaxe do auga e non fai necesario a realización de grandes obras, ademais de que, coma dixemos antes, non supón un impacto tan grande no medio coma se fora de asfalto. Para evitar a acumulación do auga terá unha pendente do 0,6 % que permite o escorremento do auga que non se drene. A pequena pendente permite a caída do auga pero non favorece en demasía o arrastre da gravilla.

Na zona xa existen pes de sobreiras, carballos e piñeiros que axudan a diminuír o impacto visual impedindo que se vexa moito dende as partes altas do monte e ó mesmo tempo prestan sombra o aparcadoiro.

3.3 MERENDEIRO

Esta zona está pensada para o descanso e para repoñer forzas unha vez terminada a xornada de recollida.

Non se situará nunha zona especialmente acondicionada para este fin senón que se espallarán as mesas de forma irregular ocupando un rodal de frondosas adultas (sobreiras, carballos e castiñeiros) que existe neste lugar.

Aspecto do lugar onde vai ser instalado o merendeiro

1. ACTUACIÓNS

En primeiro lugar procederase á roza de toda a zona que vai ser ocupada para este fin.

Despois colocaranse as mesas e bancos que serán de madeira tratada en autoclave, o que lle proporciona a resistencia adecuada para a súa colocación en exteriores e papeleiras.

A madeira empregada será de Robinia pseudoacacia que, aínda que é un material non moi empregado por aquí, é moi apropiada para o seu uso en exteriores pois é moi resistente ós fungos da podremia. Se a isto engadimos a bonita cor da súa madeira unimos razóns funcionais e estéticas polo que queda xustificado o seu uso.

Debaixo do espacio ocupado por cada conxunto de mesa e bancos instalarase un pavimento similar ó Aspecto do conxunto de mesas e bancos

colocado no aparcadoiro. É dicir, escavarase un oco de 2x2m e de 20 cm de profundidade, no fondo do cal estenderase unha capa de zahorra natural de 15 cm de espesura que se compactará antes de engadirlle 5 cm de altura e que se volverá a compactar.

Colocaranse un total de 6 mesas cos seus respectivos bancos e 6 papeleiras.

As dimensións da mesa son as seguintes: 2000 x 1500 x 800 mm

3.4 ÁREA DE XOGOS INFANTIS

Habilitarase unha zona para o esparexemento dos máis novos que non estará delimitada mais que polas árbores, castiñeiros e érbedos, que están sendo plantadas na zona o que aproveitaremos para facer esta plantación de forma que rodeen a área que escollemos.

Este parque contará con actividades para diferentes idades. Contará cun tobogán, un bambán, dous balancíns, dunha e dúas persoas respectivamente, e un labirinto de cordas. Tamén se instalará nel unha papeleira das mesmas características cas da área de recreo.

1. ACTUACIÓNS

A superficie aproximada destinada a esta actividade é de 200m². Como é unha zona xa plana e sen matogueira non haberá que realizar explanación nin rozas. Haberá que realizar o despedregado da superficie para evitar posibles accidentes e tamén se fertilizará a herba que a cubre para fortalecela e protexela fronte o pisoteo. Por último se procederá as tarefas propias da instalación das actividades.

3.5 BEIRA DA CANTEIRA

No lugar onde están os restos da antiga canteira hai unha zona na que existe un desnivel moi grande que pode ser perigoso, sobre todo se temos en conta que esta preto de parque infantil. Ademais medran nese oco gran cantidade de matogueira. Por ese motivo adecuaremos este lugar.

1. ACTUACIÓNS

En primeiro lugar realizarase unha roza do lugar que terá que ser manual pois debido a pendente que hai resulta imposible empregar a maquinaria. Despois colocarase unha baranda de madeira para evitar posibles caídas e por último realizarase unha hidrosembra de herba no borde para mellorar a vista do lugar. Beira da canteira

4. ROTEIROS

Deseñaranse varias rutas de diferente duración e dureza polos sitios de máis interese tanto paisaxístico coma micolóxico.

Estas rutas estarán descritas en paneis informativos ó principio do percorrido. Estes paneis conterán, entre outras cousas: a descrición do itinerario, a lonxitude do percorrido, a duración, unha valoración da dificultade, un debuxo do perfil de toda a ruta onde aparecerán a cota mínima e máxima e a pendente máxima, as especies máis representativas que atoparemos e os puntos de máis interese do percorrido.

Ó longo da ruta haberá sinais que indiquen ó visitante que está seguindo o roteiro adecuado.

Estableceranse tres roteiros. Durante a estancia no couto non é obrigatorio estar neles pero servirán como punto de apoio para non perderse, como oferta secundaria de entretemento e ademais serven para que a maior parte do público se mova por eles evitando así que outras partes do monte sexan danadas por unha sobrecarga de xente. Así evitamos prexudicar ós animais, á propia flora micolóxica e ó resto da vexetación.

Por este motivo os roteiros irán polas pistas forestais xa abertas e, nos lugares onde se utilicen carreiros, estes non se ampliarán nin se pavimentarán de forma algunha senón que se manterá a cuberta natural de herba que posúen. Ademais dos beneficios que esto ten para o ecosistema resulta máis agradable á hora de percorrelo.

As lo