DEBEDA ISTORICA
PROBLEMAS DE DESLINDES E SINALAMENTOS
CONVENIO SILVANUS-CONSELLERIA
GONIPTERUS
PRAIAS E MONTES PERIURBANS. ORDENACION DO TERRITORIO
CLASIFICACION E XURADO PROVINCIAL
OCUPACIONS
GARDERIA FORESTAL E PERMISOS DE TALA
EXPROPIACIONS
MANCOMUNIDADE-CONCELLOS DO SALNES E O MEDIO
AMBIENTE E O FORESTAL
SUBVENCIONS, AXUDAS E CREDITOS
INCENDIOS E PREVENCION
ASESORAMENTO E FORMACION
A SOCIEDADE E O MONTE
AS COMUNIDADES E A EDUCACION
IMPOSTO DE SOCIEDADES
M A N C O M U N I D A D E DE MVMC N
O R O E S T E
DE P O N T E V E D R A
ENTREVISTA DE PRESENTACION DA RECTORA DE
MANCOMUNIDADE DE MONTES VECIÑAIS EN MAN COMUN DO NOROESTE DE PONTEVEDRA AO
DELEGADO DA CONSELLERIA DE MEDIO AMBIENTE
DATA: 18 DE SETEMBRO DO 2.001, MARTES, AS DEZ DA MAÑAN
LUGAR: DELEGACION DE MEDIO AMBIENTE NA
R U A N O V A D E
/ / A B A I X O
ASISTENTES:
PRESIDENTE:
CELSO MILLEIRO FARIÑAS (CMVMC San Vicente de Nogueira)
607.895410 986.715202 DNI:
9.605.680 Y
VICEPRESIDENTE: ANTONIO MARTINEZ VILAS (CMVMC Chan da
Fonte e outros) 670.757777
986.680065 DNI:
35.252.928
SECRETARIO:
CLAUDIO QUINTILLAN VALLEJO (CMVMC Rega dos Agros).
679.233474 986.741283 DNI:
35.997.717
TESOUREIRA:
ROSA MARIA GARRIDO VIDAL (CMVMC San Vicente do Grove)
986.738341casa 986.731055hotel DNI:
76.856.016 C
BORRADOR DOS TEMAS A TRATAR:
Presentación da Mancomunidade:
A nosa
Mancomunidade tenta confederar ás Comunidades de Montes do Salnés e máilas
das abas do Castrove co fin de ir, paseniñamente, poñendo en común, os
temas de xestión dos montes e ser un instrumento de defensa e promoción dos
valores do monte veciñal nas facianas económicas, sociais e ecolóxicas.
Os Concellos que abrangue a nosa actuación son os
seguintes: Poio, Sanxenxo, O Grove, Meaño, Ribadumia, A Illa de Arousa,
Vilanova de Arousa, Meis, Vilagarcía de Arousa e Barro.
As Comunidades que teñen relación con nos son:
MEMBROS DA MANCOMUNIDADE:
San Salvador de Poio, Combarro, Noalla, San Vicente
do Grove, Lois, A Illa, San Vicente de Nogueira, Armenteira, San Lourenzo de
Nogueira e Curro.
COMUNIDADES EN TRAMITES DE SE XUNGUIR:
San Tomé de Nogueira e Baión
COMUNIDADE EN TRAMITES DE CLASIFICACION:
San Martiño do Grove
Clarexar diante de todo que acodimos ó Delegado, a máis
de por educación protocolaria, na súa doble vertiente política e administrativa.
Primeiro de todo expresarlle ó Delegado a nosa
disposición a traballar coordinadamente coa Delegación en todo aquilo que siñifique
o mellor para o monte veciñal e as súas Comunidades. Estamos dispostos a
escoitalo, teimamos en que se nos escoite, e a levar adiante todo aquilo que isa
colaboración mutua decida.
No que ten que ver co apartado de cousas a arranchar
ou problemas que se lle presentan ás Comunidades da nosa Mancomunidade van as
seguintes:
DEBEDA ISTORICA
PROBLEMAS DE DESLINDES E SINALAMENTOS
CONVENIO SILVANUS-CONSELLERIA
GONIPTERUS
PRAIAS E MONTES PERIURBANS. ORDENACION DO TERRITORIO
CLASIFICACION E XURADO PROVINCIAL
OCUPACIONS
GARDERIA FORESTAL E PERMISOS DE TALA
EXPROPIACIONS
MANCOMUNIDADE DE CONCELLOS DO SALNES E O MEDIO
AMBIENTE E O FORESTAL
SUBVENCIONS, AXUDAS E CREDITOS
INCENDIOS E PREVENCION
ASESORAMENTO E FORMACION
A SOCIEDADE E O MONTE
AS COMUNIDADES E A EDUCACION
IMPOSTO DE SOCIEDADES
Antes de falar dos problemas dos Montes Veciñais
devanditos e conveniente clarexar unha cuestión previa moi importante e que
é o raigame de moitas dificultades.
Os montes veciñais estiveron perante moitos anos nas
mans das Administracións xa foran éstas do Estado, Provinciais ou Concellís.
Isa situación, entre outras cousas, levou de seu o abandono das funcións que
os veciños viñan desenvolvendo secularmente por mor dunhas repoboacións que
non tiveron en conta a vida dos veciños: visto cos ollos e a sapiencia de hoxe,
aquilo non pode calificarse máis que de barbaridade pois se algo se ten claro
hogano é a multifuncionalidade do monte e non a monoplantación (que non
monoCULTIVO) que aquilo foi. Está en tódolos textos que analizan a situación:
quíxose un monte que favorecera os intereses de SNIACE, primeiro, e de
CELULOSAS, despois, esmagando os dereitos dos veciños e dos cidadans en xeral.
Dito o anterior no que é referente a
"fisicidade" do Monte, aquila política levou de seu a perda da
conciencia do Monte como algo dos veciños e ó seu desinterese.
Polo anterior cando, pola loita dun pequeno mangado
de veciños, se foi quen de acadala devolución dos montes atopámonos coa
seguinte situación:
-montes en situación de monocultivo e sen unha
selvicultura digna dise nome.
-montes en estado caótico na súa ordenación.
-montes usurpados polas administracións e non
devoltos
-montes ocupados por particulares igual a montes co
bicho dentro
-veciños se concenza do seu
-perda das actuacións dos veciños no monte e polo
tanto sen unha evolución dos coñecementos.
Algunhas das cousas ditas anteriormente, doadamente
dedúcese cuais son, ocasionan que o esforzo e os recursos, poucos, (non os que
se din topicamente que ten o monte), dos comuneiros, na vez de se dirixir a
xestionar e arranchala desfeita "física", teñen que se empregar nos
Xulgados.
DEVEDA ISTORICA
Cando os montunos falamos de "déveda istórica",
cando menos, estamos a falar de:
-quen estragou a situación xurídica da propiedade
dos Montes Veciñais, ten a resposabilidade de arranchala,
-quen ocasionou a perda de continuidade na concenza e
coñecimentos dos veciños ten que arrimalo ombreiro en restituilos,
-quen optou por unha política monocultivística do
monte ten que cooperar a levalo o monte a súa multifuncionalidade tradicional
axeitada ós tempos de hoxe,
-quen non foi quen de mantelos montes ordenados e
silciculturalmente aquelados ten a obriga de cooperaren en correxilo.
NON SE TRATA DE ACTOS DE QUE "¡BOA É A
ADMINISTRACION!" SE PON OS MEDIOS PARA RESOLVELOS, É UNHA CUESTION DE
XUSTIZA, TRATASE DE ASUMIR CONSECUENTAMENTE A RESPONSABILIDADE.
PROBLEMAS DE DESLINDES E SINALIZACION
-Aínda que por Lei é unha competencia exclusiva da
Administración, as Comunidades, porque andamos a sofriren isa carencia e
porque sabemos das outras carencias da Administración neste pais de promulgar
leis sen os correspondentes acompañamentos presupostarios, estamos dispostas
a botar unha man nos custos da operación.
Sabemos que a Organización Galega de CMVMC mantivo
conversas con vostede e, recentemente, co Director Xeral de Montes para tratar
de sacar dun punto morto a situación. Houbo boas verbas que agardamos sexan
unha realidade. Insisto que se hai diálogo, o normal, haberá unha boa resposta
da grande maioría das Comunidades.
CONVENIO SILVANUS-CONSELLERIA
O día 14 de Outubro do 1.998 asínase en Santiago de
Compostela un Convenio (temos unha copia do orixinal) entre a Consellería e
SILVANUS. Rubrican o mesmo polas dúas institucións, respectivamente, o sr.
Del Alamo e o sr. García-Borregón.
O obxeto do Convenio é, (en ningún lugar do
Convenio fáie alusión á algo que faga entender que os beneficiarios non on
todos os que teñan que ver co Monte), "a realización de programas divulgativos
e de formación para a:
potenciación, promoción, estímulo e formación."
O labor do Convenio "analizarase"
(sic ¿?) en catro Comarcas de Galiza; una delas é Arousa-Salnés.
Para a dita Comarca a Consellería porá 56.755.720
ptas. (o 70%) e a SILVANUS corresponderíalle 24.323.880 ptas. (o 30%). En total
81.079.600 ptas.
O Convenio nunha primeira fase é de 36 meses deica o
2.001, que está a se rematar, mais hai unha claúsula que dí que poderá prorrogarse
por acordo das partes. ¡qué Deus nos acolla confesados!
Dende que me enterei da esistencia de dito Convenio
non conseguin atopar ningunha Comunidade de Montes que houbera se beneficiado
das devanditas "divulgación e formación".
E UN MISTERIO E PODE SER UN ESCANDALO ..., ¿Coñece
a Delegación unha explicación de por qué ninguen na Comarca sabe cousa do
froito disas decenas de millóns?, ¿prorrogarase o Convenio?, moi rico é
SILVANUS para poñer 24 millóns, ¿de ónde os saca: doutro convenio ou
subvención?, así calquera pon cartos.
Na VOZ DE GALICIA do 7 de Novembro de 1.999, en
relación cos 56 millóns facilitados por Medio Ambiente, se pon en boca de responsabeis
de SILVANUS: que organiza en la COMARCA sesenta charlas mensuais (iso fai
720 ó ano ¿é creibel? a máis diso fai cursos, non di cantos, de oitenta
horas, aínda máis increibel, ... iso é descoñecer á xente que ten que ver
cos montes, ¿quén dispón dise tempo. Tamén se dí, hai que ter en conta que
no contexto que se dí están a falar da Comarca, que tramitan nos derradeiros
tres anos subvencións para 300 explotacións o que non din é que eles fan o
traballo e que quedan cos cartos íntegros das subvencións (digo só que non
o dín).
¿as Comunidades de Montes da zona temos dereito a
saber algo do que aconteceu?
GONIPTERUS
Cando, dende hai anos, se pasea polas bandas Sul das
Rías de Pontevedra e Vigo, ó fitar para os montes da ribeira Norte, a
sensación que se sinte é arrepiante: montes marróns a eito. ¿Cándo se vai
poñer solución a isa situación?, ¿se estiveramos nun pais máis sensibel
consentirían que unha paisaxe coma o das Rías Baixas se manteña tan
deturpada?, ¿cómo poden uns profesionais de medio ambiente e montes da
Administración permañecer tranquilos diante de semellante desfeita? ... son
miles de Has. só nos lugares que teño nomeado.
Se a praga comeza en Lourizán e en Návia e en 1.996
tiña alcanzado toda Galicia, ¿por qué no se enceta a combatila en Galiza
deica 1.998?; cando se detecta por Areeiro no 92, ¿por qué non avisou á
Consellería? ou ¿avisou? ... por non decir nada dos servicios de vixianza de
pragas da Consellería de Agricultura, ou ¿do Ministerio?
Independentemente das medidas legais que os
perxudicados podan tomar polo acontecido, tamén hai que ver adiante. ¿qué
facer?
P R A I A S E
MONTES PERIURBANS. PLANIFICACION DO TERRITORIO
A
zona do Salnés e Castrove pola súa situación central na comarca natural das
Rías Baixas, dunha grande densidade de población e con un turismo en
ascensión, ten os seus Montes sometidos a unha forte presión sobor de todo
de caracter urbanístico. Existe unha tendenza xeral por parte dos Concellos
(tamén das outras Administracións do Estado) a consideraren o Monte Veciñal
coma unha reserva de chan barato da que poden dispoñer coa iñorancia máis
crasa das Leis.
As
Comunidades de Montes conscentes saben que teñen que colaborar e que moitas
veces os Montes poden selos lugares axeitados para certas obras mais ¿ate qué
punto?. Coidamos que teñen que existiren unhas reglas de xogo e istas non
poden máis ca estaren encadradas nunha Planificación da Ordenación do Territorio
a longo prazo.
Hai
espacios nas costas que para calquera mente sensata é doado comprender que teñen
que estar sometidas a certas limitacións as facianas productivas dos Montes
(na nosa zona os montes veciñais da Illa, O Grove, ...) mais os propietarios,
poucos, deben ser compensados polos usuarios, moitos. E non só polas lóxicas
limitacións senón tamén pola carga dos traballos de conservación.
O resto
dos Montes da Mancomunidade tamén teñen un claro uso paisaxístico que debe se
considerar na planificación.
Independentemente
da implicación no lecer, os Montes da nosa zona están preto de vilas e cidades
que os someten a grandes presións especulativas máis semellantes a verdedairas
rapiñas, xa que logo e vital a existenza da devandita Planificación que sexa
o alicerce dos usos axeitados do Monte
CLASIFICACION E XURADO PROVINCIAL
Que eu saiba das Comunidades nomeadas ben un 50% teñen
problemas coa clasificación dos seus Montes.
Cando unha Comunidade inicia os trámites de
Clasificación dos seus Montes é normal que transcorran máis de catro anos en
ver recoñecida a súa propiedade. Dado que Galiza non crece de superficie é
doado se decatar que o labor de Clasificación dos Montes Veciñais é algo que
ten o seu fin; se levan decenas de anos clasificando Montes co que iso siñifica
de abandono dos mesmos. ¿non poderían potenciarse e dotarse de xente que traballe
a cotío ós Xurados Provinciais para rematar dunha vez con isa laboura?.
E doctrina común dos Tribunais que a
IMPRESCRIPTIBILIDADE impón a súa Lei. ¿por qué non o Xurado actúa tendo en
conta ise principio?
Noutro orde de cousas, a Lei sinala a presenza das
Comunidades de Montes como membros dos Xurados Provinciais tanto de xeito
permanente como provisorio. Polo menos no que se refire a presenza permanente
nos Xurados tería que se chegar a unha solución e o ideal é que isa solución
se acade polo traballo coordenado da Delegación coas Comunidades,
Mancomunidades e Organización Galega de CMVMC.
Para aquelala situación, podería haber más solucións,
propoño fixalos seguintes pasos (dende as Comunidade estamos dispostos a
colaborar en tódolos pasos):
-data D menos seis meses: avisar a tódalas
Comunidades da Provincia que se procederá no prazo de seis meses a citalas a
unha Asemblea no que se elexirá a representación das Comunidades no Xurado
Provincial e que só poderán participar nela as Comunidades que cumpran o
esixido no Artigo 57 do Regulamento (que por certo é como ten que ser) e dando
un prazo de tres meses para se por ó día;
-data D menos tres meses: peche da lista de
Comunidades que poden participar na elección e comunicación disa lista coas
direccións as institucións das Comunidades colaboradoras. Fixación do
lugar, hora da xuntanza e condicións de representación das Comunidades.
-data D menos un mes: envío dunha convocatoria para
Asemblea da elección.
-data D: elección con presencia da Administración.
NOTA: se se cumpre o devandito Artigo 57, a
Administración ten coñecemento do asino dos Presidentes das Comunidades o que
garante as delegacións de voto.
OCUPACIONS
Polo abandono no que estiveron os Montes Veciñais
chegouse a unha situación na que as ocupacións abondaron, se os veciños
houberan tido a xestión dos seus montes non existirián; as causas son
variadas sendo dúas especialmente siñificativas:
-os veciños que no seu día, falo de fai sesenta ou
oitenta anos, tiveron o USO, non a Propriedade, dunha tenza, pola desfeita da
institución veciñal naquiles tempos, seguiron no uso dela incluso
heredandola como era costume namentras non houbera outro reparto de tenzas, que
vedaba que as mismas persoas volveran a telas mesmas tenzas. Os Concellos
desentenderonse deses repartos ancestrais, precisamente para que ninguén se
creira propietario, e houbo xente que de boa fe sentiuse proprietaria. Sen
embargo o veciñal é imprescriptible, ..., as Rectoras, por culpa doutros,
cando queren facer valer os dereitos dos Comuneiros atopanse cunha situación
desagradabel con outros veciños. Tería que se arbitraren un medio que fixera
doado respectaren os dereitos da Comunidade.
-ocupacións recentes:
San Martiño do Grove, O Bao: O Concello do Grove,
polas bravas, arremete con toda unha parafernalia de máquinas un terreo que il
sabe se atopa en plena fase de clasificación para a Comunidade de San Martiño,
... no intre no que estou a escribiren istas liñas e cando tiña en mente falar
da responsabilidade da Delegación de Medio Ambiente, chega a nova da actuación
desta derradeira abrindo un expediente: AS NOSAS FELICITACIONS A DELEGACION
POLA SUA ACTUACION.
-San Vicente do Grove, nun monte clasificado dista
parroquia, en concreto o situado en Punte Moreiras, uns particulares teñen
procedido a enchelo de postes, semella que é coa intención de pechalo para uso
particular. A primeiros de Setembro a Rectora desta Mancomunidade e maila de San
Vicente reunironse no Concello co Alcalde ca fin de que éste, diante dunha
obra sen licencia, non permitira non só a continuación das obras senón que
contestara en sentido negativo á peticición de licencia pois ó Concello lle
consta que a propriedade lle corresponde á Comunidade. Noutro orde de cousas
teño que resaltar desa xuntanza, que a Mancomunidade do Noroeste prantexou as dúas
partes, Concello do Grove e Comunidade de San Vicente, se non tiña chegado o
tempo de se sentar de vagar nunha mesa para iren resolvendo tódolos
contenciosos que manteñen as dúas Institucións; é de salentar a boa
disponibilidade dos dous para, proximamente, ir, repito: paseniñamente, poñéndollo
solución ós problemas presentes e tendendo as vías de futuras colaboracións.
GARDERIA FORESTAL E PERMISOS DE TALA
Con certa frecuencia ven acontecendo que se conceden
permisos de tala ós ocupantes dun monte clasificado para talar nil.
A Administración no que ten que ver cos Montes Veciñais,
por Lei, ten que "velar pola súa conservación e integridade", e non
permitilos despoxos por particulares. Esta obriga é tanto para os conveniados
coma par os que non o están.
Cando se solicita un permiso de tala hai que poñelo
paraxe no que se realizará. E lóxico que se existe iste requisito sexa para
comprobar EXACTAMENTE ONDE ESTA O LUGAR DA TALA, ... se o terreo é monte
clasificado, os gardas saben ou teñen que saber cál é monte da súa garda,
non pode permitir tala algunha dun particular nil.
Moitas veces diante de feitos disa faciana a
Administración responde que ela non se pode meter en cousas de titularidade.
Mais esa resposta non é correcta: a Lei, por decisión Administrativa do
Xurado, dí: "Atribuirlle a propriedade á Comunidade Veciñal
correspondente, en tanto non exista sentencia firme en contra, dictada pola
xurisdicción ordinaria." ¡Doado!, ¿non?:
Bastaría remesar os permisos de tala ó Distrito
correspondente, comprobalo paraxe (se asegurando no terreo), no caso de coincidencia
pedila sentencia que anule a Clasificación e actuar en consecuencia. No caso de
talas ilegais: as operacións das talas de certa consideración non se fan
nun día, o garda ten que se decatar.
Repítense con frecuencia ocupacións por parte das
Administracións, sinaladamente polos CONCELLOS, que teñen o deber, coido, de
ser exquisitos coa Lei.
EXPROPIACIONS
Según a Lei, para expropiar un Monte Veciñal é
preciso que se declare o motivo da expropiación PREVALENTE á utilidade pública
e interese social que o proprio Monte ten.
Isa PREVALENCIA tería que ser definida dalgún xeito
pois deica agora isas notas do Monte son inutiles pois non prevalecen sobor de
nada e non hai seguridade xurídica.
Estando xa nunha expropiación, aprobada debera ser
Lei que o Monte a expropiar, a máis das compensacións económicas que lle
poideran corresponder, fora permutado por outro equivalente.
ACTUACIONS DA MANCOMUNIDADE DE CONCELLOS DO SALNES NO
MEDIO AMBIENTE E NO FORESTAL.
Na nosa Comarca estanse a constituir Consellos
Comarcais sectoriais co obxeto, seica, de promovelo desenvolvemento da zona.
En particular, entre outros, constituironse os
Consellos Comarcais de Medio Ambiente e Forestal-Madeira.
Segun as novas dos medios de comunicación en ambolos
dous, a máis de representantes de institucións oficiais e civís de diversa
índole, está representada a Conselleria. Se examinan con coidado os fins dos
ditos Consellos resulta, cando menos, parádoxico que no estean representados
os propietarios dos Montes nos que se teñen que basear as súas actuacións. A
asociación máis siñificativa, senón a única, de propietarios de Montes
que existe no Salnés é a nosa Mancomunidade e a vostedes lles consta.
Adiantome a un posible argumento en relación coa representación de
SILVANUS, ¿dende cándo en calquera actividade a ferramenta profesional que
utilizan algúns propietarios é o seu representante en canto proprietario?
Fálase que todo o montaxe, sen ánimo de usar ista
verba en senso peiorativo, obedece a unhas posibeis axudas europeas e polo
tanto é lóxico que moitos subvencionistas queran se achegar a il. Non é ise o
noso caso: nos queremos que as cousas se fagan o mellor posible e pensamos que
estar dentro pode contribuiren á dita fín.
SOLICITAMOS DA SUA INTERMEDIACION PARA QUE A NOSA
MANCOMUNIDADE ESTEA REPRESENTADA EN AMBOLOS DOUS CONSELLOS.
SUBVENCIONS, AXUDAS E CREDITOS
Mentras por Lei non se lles conceda, ninquén ten máis
prioridade que as Comunidades de Montes: a Lei está por riba dos decretos e
as ordes sexan de quen sexan.
O estado de abandono no que, en gran parte, teñen
estado os nosos montes fai que a laboura de encarrilalos deica unha boa xestión
teña que ser contemplada dun xeito específico. Na medida que se van facendo
os Plans Técnicos ou de Aproveitamento dos Montes da zona, faise evidente o
caos existente; temos estudado o asunto e resulta o seguinte: para acadar un
futuro tranzón de tala ou de actuación ten que se actuar nunha media de sete
rodais. Esta situación leva a que a superficie en coto cerrado de cada rodal
ronde 1 Ha. de superficie, ... ista extensión fai imposible acollerse
ningunha axuda e pode acadar que os Plans fiquen moi bonitiños en papel e só
iso.
Independentemente do que se está a falar a cotío
nos paises máis desenvolvidos: que non pode estar só nas mans duns poucos,
os proprietaraios, as cargas do mantemento dos Montes dos que se beneficia toda
a sociedade, tería que exitir outro xeito, a máis de subvencións e axudas,
para xestionalos Montes.
Nalgúns casos, as axudas e subvencións para
repoboacións e selvicultura nos montes só serven para ise labor coutándose
despois a continuidade se non se volve a telas.
Nos Montes cunha clara productividade podería
ensaiarse unha política de créditos axeitada as particularidades dos montes,
mediante, digo eu, uns Convenios de créditos entre a Xunta, as institucións
financieiras e as Comunidades. Podería nun principio facer experiencias
piloto. O feito de ter un crédito enrriba poidera ser un acicate ó coidado
do Monte.
INCENDIOS E PREVENCION
Esta Mancomunidade avoga pola potenciación dunha política
de PREVENCION e por unha profesionalización axeitada da EXTINCION.
No que se refire ó actual sistema de cuadrilla da
loita contra os incendios, no que ten que ver coas Comunidades de Montes, terían
que se clarexalos seguintes puntos:
-claridade do sistema organizativo,
-a participación non pode ser quixotesca: todos teñen
que participar,
-o adestramento ten que ser acorde cos riscos, non
burocrático,
-a responsabilidade no caso de accidentes non pode
recair nas Rectoras se estas actúan de boa fe
-os baremos dos custos teñen que se actualizar e diñificar.
ASESORAMENTO E FORMACION
E intención dista Mancomunidade, se non hai
incoveniente por isa Delegación, nos entrevistar co Xefe de Area de Comunidades
de Montes e co noso Distrito Forestal para dalos primeiros pasos en sacar
proveito nises eidos.
A SOCIEDADE E O MONTE
Coidamos, dada a iñorancia cáseque xeral da
sociedade, encol do papel que poden xogalas Comunidades e o Monte no
desenvolvemento económico do Pais que compriría unha campaña continuada de
concienciación na que camiñaran da man a Administración e os proprietarios
comprometidos (habería que procurar que fosen maioría).
Falo en primeiro lugar dos aspectos directamente económicos
por que semella que é o que máis doadamente pódese comprender.
Non deixo atrás nin moito menos os aspectos social e
ecolóxico directos para as poblacións do entorno nin a importancia que no
global, usando ista verba no senso que hoxe está tan de moda, ten o forestal
(nun senso extenso).
O tema das "economías externas" que o
monte proporciona é algo do que de vez en vez será máis tratado. E neste
aspecto hai que considerar que moitos tratadistas falan de que ainda que non é
doado valoralo, en todo caso, ten máis valor co productivo.
O final fica o de que a Sociedade ten que
resposabilizarse do que recibe polo esforzo duns poucos e cooperar.
AS COMUNIDADES E A EDUCACION
As
Comunidades pola propria supervivenza están interesadas en que os valores do
Monte sexan coñecidos polos nenos e rapaces.
En
235 (dous de cada tres) Concellos de Galiza existen Comunidades de Montes (12
Comunidades por Concello no que as haia). A superficie total na nosa terra das
Comunidades é maior ca algunhas provincias.
Cando
nunha Asemblea se prantexa o empleo dos cartos do Monte ningunha cousa prantexa
menos problemas ca o invertido en Educación.
Pola
nosa parte hai unha predisposición total a colaborar coa Administración en tódalas
aquelas actividades que teñan que ver coa extensión dos coxecementos do Monte,
no económico, social e máis ecolóxico, entre a xuventude.
Moitos
matinamos na idea de que nos Plans de Estudios na Area Social (coñecemento do
medio) deberán conter referencias ós Montes Veciñais e as súas Comunidades
posto que en moitas bisbarras a maior parte de su superficie é monte, por non
falar de que en moitas dela tamén constitue a súa maior potencialidade.
¿INICIAMOLA COLABORACION NISTE EIDO?
IMPOSTO DE SOCIEDADES
Por se fora pouco os problemas que as Comunidades teñen
que manter non Xulgados, cos Concellos e con algúns dos veciños por mor do
estado da entrega dos Montes e pola avidez de solo barato, a Administración
Central, coidamos que descoñecendo a realidade galega, impuxo ás Comunidades
o aberrante Imposto de Sociedades.
As Comunidades queremos UNHA FISCALIDADE E UN CONTROL
DE CONTAS ACAIDO A NOSA REALIDADE.
Pensamos que vostede, na súa faciana de cargo político
e coñecedor da realidade, pode expoñer en esferas superiores a situación
criada polo Imposto de Sociedades, ... o Monte está necesitado dun empurrón
non de trabas burocráticas que é, á fín, ó que se reduce o actual Imposto.
MOITAS GRACIAS COA ESPERANZA DE QUE A ADMINISTRACION
COOPERE A EITO CUNHAS PERSOAS QUE COA MELLOR VONTADE DAN O SEU TEMPO DE VAGAR E
MAIS, ALTRUISTAMENTE, POLO BEN DE TODOS.