Na arrancada do ano,

Por Xesús López Fernández

 

            O 2005 arranca (ou non arranca) con avisos que fan telumbrar un período de fortes crispaciós. O “tsunami” (palabra xaponesa: tsu, bahía; nami, vagallón) de Indonesia foi como unha especie de  rúbrica que a Terra quixo poñer á serie de despropósitos dos homes da guerra, que levan tempo a sementaren miserias e morte. ¿Armas de destrucción masiva?. Pois aí témo-la mostra: mortos incontables e illas desaparecidas nunha demostración de forza equivalente á enerxía de 32.000 bombas atómicas como a de Hiroshima, algo que convén non esquecer e facérmonos solidarios cos desamparados, espallar na medida do posible os documentos dese desgarro que a Terra, aínda nova polo que se ve, pode reiterar cando se lle ocurra, sen apelación posible. Pero parece que o home, que tanto fala de recupera-la memoria histórica, pode esquecer acontecementos como o do gran “tsunami” e outras catástrofes aínda recentes: Azores, Agadir, Lisboa, Krakatoa....etc. Mais á nosa clase pública preocúpanlle máis ben outros posibles terremotos: os que poidan coincidir co tempo electoral que ven, coas autonómicas, obviando xa a votación do 20F en relación coa Constitución europea. 

 

            Algunha das últimas noticias serven pra evidenciaren que hai nerviosismo na tropa política, que algúns tentan salva-los mobles por  si se dése un improblable “tsunami” electoral, porque a verdade non parece que nengún grupo estea a facer méritos, alén dun progresismo de camelo que é máis ben unha especie de fascismo sen correaxe, populismo barato según definía Agapito Maestre en “El ruído de la calle”, en Libertad digital. Pero os medos están vivos detrás do discurso e a CIG descobreu a presunta trampa. Os medios do 7.1.2005 daban a nova da súa denuncia ante o Defensor del Pueblo, a petición de recurso ante o T. Constitucional, porque a Lei de Presupostos de Galicia prevé que os altos cargos de organismos públicos cobren unha indemnización no momento do seu cese, según Europa Press. E apunta CIG que o que tenta face-lo PP é blindar a esos directivos no caso de perderen as elecciós. O sindicato vai recurrir tamén o complemento de persoal incluído na lei, polo que o conselleiro de Economía pode retribuir libremente a cantos considere altos cargos. E a cousa non acaba aí, senon que a Xunta quere equiparar tamén ós delegados de consellerías adscriptos a unha provincia ou territorio determinado, en ingresos, como se tivesen a categoría de subdirector xeral, cando na maior parte dos casos non son funcionarios de carreira.

 

            Outra das cousas raras que traen un certo cheiro a xofre neste comezo de ano é a nova Lei 15/2004, do 29 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia, que modifica a Lei 9/2002 do 30 de decembro. Son cousas que non se entenden, como unha especie de actuación con nocturnidade e alevosía. Leis nacidas nos remates de dous anos, sen que tivese trascendido un verdadeiro debate nen a actitude de censura ou moderación de certos colectivos. É decir, fanse as leis pra, á volta de dous anos, modificalas. Confío en que han xurdir denuncias e comentarios á mesma, que mesmo nos poidamos referir a algún que outro dos aspectos negativos da lei, que vai entrar en vigor ós vinte días da súa promulgación no DOG se alguén non o remedia. Parece que non estamos a falar de transparencia e que, ademáis, en nengún momento se dou ó país a necesaria información. E se houbo debate político, pasou desapercibido. É evidente unha certa falta de escrúpulos neste como en outros asuntos. ¡Se ata parece que o Plan Galicia non existe máis alá das fantasías e discursos duns e dos outros!.   

 

            A ver se algún día  nos explican o por qué de certas fidelidades e sumisiós ó poder económico, algo do que non parece nos vaian sacar Touriño e Narbona. Por eso traio aquí o escándalo que tratou Intervíu,  no seu n. 1495 do 20.12.2004, de cómo a Xunta está a permiti-la instalación de piscifactorías en santuarios da nosa costa. No mes de setembro pasado, Fraga inauguraba unha granxa de rodaballos construída en cabo Vilán, espacio protexido pola UE, ó tempo que a mostraba como nova fachada marítima. A granxa, a máis grande do mundo, é propiedade da multinacional Stolt Sea Farm, que foi subvencionada pola Xunta con 8,4 millós de euros, coa agravante de que os vellos propietarios, baixo ameaza de expropiación ou con afirmaciós de que os terreos non valían nada acabaron vendendo, nun caso conocido, 20.100 metros cuadrados por 20.100€. Coaccionados. I eso está acontecendo noutros lugares. ¿Por qué non se concede apoio institucional á pesca, ó marisqueo e ó turismo? Mellor leé-la reportaxe, na que se evidencia un certo efecto “tsunami” sobre o patrimonio natural e a economía dos desherdados, comidos polo Peixe Gordo que acariña a Xunta. Miseria e traición.