TÍTULO PRELIMINAR: DISPOSICIÓNS XERAIS
CAPÍTULO I. OBXECTO E CONCEPTOS XERAIS
TÍTULO I: COMPETENCIAS DAS ADMINISTRACIÓNS
PÚBLICAS.
CAPÍTULO I. ORGANIZACIÓN ADMINISTRATIVA.
TÍTULO II: CLASIFICACIÓN E RÉXIME XURÍDICO
DOS MONTES. A PROPIEDADE FORESTAL.
CAPÍTULO I. DISPOSICIÓNS XERAIS.
CAPÍTULO II. CLASIFICACIÓN DOS MONTES.
Sección primeira: Montes públicos.
Sección segunda: Montes privados.
Sección terceira. Montes protectores
CAPÍTULO III. RÉXIME XURÍDICO DOS MONTES
PÚBLICOS.
Sección primeira: Dos montes de dominio
público.
Sección segunda. Dos montes patrimoniais.
Sección terceira. Montes de utilidade
pública. Catálogo de Montes de Utilidade Pública.
Sección cuarta. Xestión dos montes públicos
Sección quinta. Réxime de usos, autorizacións e concesións nos montes de dominio
público.
Sección sexta. Servidumes en montes de
dominio público.
Sección séptima. Recuperación posesoria
CAPÍTULO IV. RÉXIME XURÍDICO DOS MONTES
PRIVADOS.
CAPÍTULO V. DESLINDE DOS MONTES.
Sección primeira: Do deslinde dos montes
públicos.
Sección segunda: Do deslinde dos Montes
Veciñais en Man Común.
CAPÍTULO VI. ADQUISICIÓN DE PROPIEDADES
FORESTAIS.
CAPÍTULO VII. ORGANIZACIÓN DA PROPIEDADE
FORESTAL.
Sección primeira: Límites á división dos
montes.
Sección segunda: Reordenación territorial da
propiedade de fincas forestais.
TÍTULO III: XESTIÓN FORESTAL SOSTIBLE
CAPÍTULO I. PLANIFICACIÓN TERRITORIAL
FORESTAL.
CAPÍTULO II. ORDENACIÓN DE MONTES.
Sección primeira: Instruccións xerais para a
ordenación de montes.
Sección segunda. Instrumentos de xestión
forestal.
Sección terceira: Rede Galega de Control,
Seguemento e Avaliación da Xestión
Forestal Sostible.
Sección cuarta: Certificación forestal.
CAPITULO III. INSTRUMENTOS DE PLANIFICACIÓN E
DE ORDENACIÓN FORESTAL.
TÍTULO IV: APROVEITAMENTOS FORESTAIS.
CAPÍTULO I. DOS APROVEITAMENTOS EN XERAL.
PRINCIPIOS.
Sección primeira: Principios xerais
Sección terceira: Aproveitamentos non
madeirables.
CAPÍTULO II. APROVEITAMENTOS EN MONTES DE
XESTIÓN PÚBLICA.
Sección primeira: Aproveitamentos madeirables
e leñosos.
Sección terceira: Do pastoreo.
CAPÍTULO III. APROVEITAMENTOS EN MONTES
PRIVADOS DE XESTIÓN PRIVADA.
Sección primeira: Aproveitamentos
madeirables, leñosos , de cortiza e de resinas.
CAPÍTULO IV. APROVEITAMENTOS E USOS EN ZONAS
QUEIMADAS.
Sección primeira: Aproveitamentos madeirables
e leñosos de madera queimada.
Sección segunda: Outros aproveitamentos
forestais.
TÍTULO V. USO SOCIAL DOS MONTES.
CAPÍTULO I. USO SOCIAL, EDUCATIVO E
RECREATIVO DO MONTE.
CAPÍTULO II ACCESO DA POBOACIÓN ÓS ESPACIOS
FORESTAIS.
CAPÍTULO I. CAMBIO E DEFENSA DO USO FORESTAL.
Sección primera: Cambio do uso forestal.
CAPÍTULO II. CAMIÑOS E INFRAESTRUCTURAS
FORESTAIS
CAPÍTULO III. ACTUACIÓN HIDROLÓXICA FORESTAL.
CAPÍTULO I. PRODUCTORES FORESTAIS.
CAPÍTULO II. EMPRESAS DE SERVICIOS FORESTAIS
CAPÍTULO III. INDUSTRIAS FORESTAIS.
CAPÍTULO IV. FORTALECEMENTO DA CADEA
MONTE-INDUSTRIA.
CAPITULO V. INFORMACIÓN E REXISTRO.
TÍTULO VIII: EDUCACIÓN, DIVULGACIÓN,
FORMACIÓN E INVESTIGACIÓN.
CAPÍTULO I. EDUCACIÓN E DIVULGACIÓN.
CAPÍTULO II. FORMACIÓN E INVESTIGACIÓN.
TÍTULO IX: PRAGAS, ENFERMIDADES FORESTAIS E
DEFENSA FITOSANITARIA.
CAPÍTULO I. PRAGAS E ENFERMIDADES FORESTAIS.
Sección primeira: Obrigas dos actores
implicados.
Sección segunda: Protección sanitaria dos
montes.
Sección terceira: Axudas e indemnizacións na
loita contra pragas.
CAPÍTULO II. MEDIOS DE DEFENSA FITOSANITARIA
TÍTULO X: INCENDIOS FORESTAIS.
CAPÍTULO I. CONCEPTO DE INCENDIO FORESTAL.
CAPÍTULO II. COMPETENCIA, COORDINACIÓN E
PARTICIPACIÓN.
Sección primeira: Competencia e coordinación
das Administracións públicas.
Sección segunda: Prevención, colaboración e
participación.
CAPÍTULO III. PLAN DE INCENDIOS FORESTAIS DE
GALICIA.
Sección primeira: Actuacións promovidas pola
Administración forestal.
Sección segunda: Obrigas dos propietarios de
terreos forestais.
Sección terceira: Obrigas dos outros actores
implicados.
CAPÍTULO V. ZONAS DE ESPECIAL RISCO DE
INCENDIO FORESTAL E DE PROTECCIÓN PREFERENTE CONTRA INCENDIOS
Sección primeira. Zonas de especial risco de
incendio forestal.
Sección primeira: Organización e
desenvolvemento da extinción dos incendios forestais.
Sección terceira: Seguro de incendios
forestais.
TÍTULO XI. MELLORA XENÉTICA E VIVEIROS
FORESTAIS
CAPÍTULO II. VIVEIROS FORESTAIS.
Sección primeira. Principios xerais.
Sección segunda. Viveiros forestais.
CAPÍTULO I. ACCIÓNS DE FOMENTO E COMPENSACIÓNS
Sección primeira : Agrupacións forestais.
Sección segunda: Posta en valor do monte de
xestión privada
Sección terceira: Incentivos económicos en
montes ordenados
Sección cuarta: Protección e conservación dos
montes de xestión privada
Sección quinta: Consolidación e
fortalecemento da cadea monte- industria.
Sección sexta: Comercialización dos productos
forestais galegos.
Sección séptima: Cultura forestal.
Sección oitava: Asociacionismo.
CAPÍTULO II. MEDIDAS DE FOMENTO.
CAPÍTULO III. EXENCIÓNS E BENEFICIOS FISCAIS.
TÍTULO XIII: RÉXIME SANCIONADOR
Sección primeira: clases de infraccións
administrativas.
Sección primeira: Multas aplicables
Sección segunda: Outras sancións.
Sección terceira: Prescrición das sancións
CAPÍTULO III: PROCEDEMENTO SANCIONADOR
Sección primeira: Competencia.
Sección segunda: Do expediente sancionador.
Sección terceira: Das denuncias dos axentes
da autoridade e forestais.
CAPÍTULO IV: DO REXISTRO DE INFRACTORES
De acordo co preceptuado no Estatuto de Autonomía
de Galicia, correspóndelle á Comunidade Autónoma Galega a competencia exclusiva
en materia de montes, aproveitamentos forestais, vías pecuarias e pastos no
marco da lexislación básica do Estado.
Recentemente foi promulgada a Lei 43/2003 de montes
como Lei básica do Estado en substitución do anterior corpo normativo en
materia forestal, principalmente a Lei de montes de 1957.
É polo tanto, o momento de que Galicia se dote
dunha nova Lei que en base as súas peculiaridades e ás necesidades que os tempos
actuais introducen, permita un desenvolvemento harmónico do sector forestal,
auténtico motor do progreso, e elemento indispensable para un adecuado
desenvolvemento rural de Galicia.
MARCO INTERNACIONAL
E todo isto, enmarcado nun proceso de tendencias e
de compromisos internacionais globais o
redor do concepto de desenvolvemento sostible e a súa aplicación á xestión
forestal sostible. Así, a escala rexional paneuropea, foi acadado un consenso
en materia de xestión sostible de bosques a través das Conferencias
Ministeriais sobre Protección dos Bosques de Europa.
Helsinki en 1993, Lisboa en 1998 e Viena en 2003
permitiron no contexto europeo definir e desenvolver criterios e indicadores de
sostenibilidade, que se apoiaron en tres piares básicos: o ambiental, o
económico e o social.
Por outra banda, a Estratexia Forestal Europea
recoñece que os bosques coas súas múltiples funcións constitúen unha parte
esencial das zonas rurais e un dos principais piares da política integrada de
desenvolvemento rural, especialmente no que respecta a súa contribución á renda
e ó emprego, e ó seu valor ecolóxico.
Neste contexto Galicia constitúe un territorio
paradigmático para a comprensión da sostenibilidade dende o punto de vista
forestal.
O MONTE GALEGO
Dende o punto de vista ambiental, os bosques
galegos cumpren un papel importante. Fixan do orden do 50% do carbono fixado
polas masas forestais de todo o Estado español, cerca do 83% dos mesmos cumpren
unha función protectora do solo e dos acuíferos, ademais de contribuír de forma
importante ó mantemento da biodiversidade cunha participación importante na
proposta galega de Rede Natura 2000.
Dende o punto de vista económico, a contribución
dos bosques e o sector forestal é estratéxica para o presente e o futuro de
Galicia. A madeira extraída dos bosques galegos, uns 6,5 millóns de m3 anuais,
supón 240 millóns de euros para os propietarios forestais, representando da
orde do 50 % do total das cortas do Estado español. O sector forestal supón
40.000 empregos en toda a cadea, contribuíndo en máis do 6% ó producto interior
bruto de Galicia sen incluí-la industria de 2ª transformación, cun peso similar
á pesca, ó marisqueo e á moda galega agrupadas.
Por ultimo, dende o punto de vista social a
contribución dos bosques galegos é determinante. Así a propiedade forestal
galega é privada nun 97% a través de 650.000 propietarios particulares e 2.840
comunidades veciñais propietarias de montes veciñais en man común. Pode dicirse
case calquera familia galega inclúe algún propietario forestal ou comuneiro.
De acordo cos datos do Terceiro Inventario
Forestal Nacional o 68,96% do territorio galego é forestal, cunha tendencia ó
incremento de superficie. A súa vez, a superficie arbórea acada 1.405.451
ha cun incremento do 34% respecto do
anterior inventario. Tódalas formacións arbóreas incrementaron a súa
superficie, as que máis as constituídas por frondosas autóctonas.
As cortas anuais supoñen o 52% respecto o
crecemento anual da madeira nos nosos bosques e así as existencias de madeira
en pé acadan os 134 millóns de metros cúbicos.
Aínda que a madeira supón actualmente o recurso
forestal mais importante e cunha importante marxe de crecemento, outros
productos forestais como os cogumelos, castañas, paisaxe e biomasa encerran un gran potencial.
OBXECTIVOS E PRINCIPIOS.
De tódolo anterior dedúcese que Galicia reúne
unhas excepcionais condicións para a actividade forestal e que os seus recursos
forestais deben contribuír de forma substancial ó desenvolvemento rural de
Galicia, creando emprego, xerando rendas e fixando poboación.
Non podemos esquecer por outra banda, que a
actividade forestal permite que os propietarios dos terreos manteñan unha
vinculación co territorio, aínda cando residan nun entorno urbano, evitando o
abandono das terras.
Consecuentemente co anterior, a presente Lei nace
nun contexto distinto ó que tradicionalmente deu lugar ás Leis clásicas de
montes, orientadas a conservación dos recursos forestais en momentos de
tendencia ó esgotamento dos mesmos.
Así, o reto actual consiste en aproveitar uns
recursos que tenden a aumentar, en dar un uso ós terreos que se abandonan, e en
fomentar unha actividade no medio rural que produce e pode seguir producindo
riqueza.
A Lei inspírase nuns principios básicos de
partida: a xeración de emprego e rendas no medio rural, a sostenibilidade na
xestión forestal, e a responsabilidade dos propietarios forestais na xestión
dos seus terreos no marco do ordenamento xurídico.
A partir dos mesmos, fíxanse os obxectivos da Lei:
facilitar e regular a labor dos propietarios no desenvolvemento dunha xestión
sostible, a multifuncionalidade, a compatibilización de usos e a defensa do
monte, a creación de emprego e o desenvolvemento rural, a consolidación da
industria de 1ª transformación, a participación social, o fomento do
asociacionismo, o fortalecemento da cadea monte-industria, a integración da
planificación da política forestal nos obxectivos de acción internacional sobre
protección do medio ambiente e a cooperación entre Administracións.
CONTIDOS SOBRESAÍNTES
O concepto de monte ou terreo forestal recolle a
necesaria integración coa ordenación territorial excluíndo os terreos urbanos,
urbanizables, e núcleos rurais, así como os terreos agrícolas. Nestes casos
sométense as novas plantacións á autorización das entidades locais.
A Lei asígnalle á Consellería de Medio Ambiente a
aplicación da Lei e a normativa que a desenvolve, establecendo en cada caso a
participación doutros departamentos da Xunta de Galicia.
En canto a Administración local a Lei establece o
seu papel na xestión forestal e traslada a posibilidade de xestionar os montes
da súa titularidade xa sexan catalogados ou patrimoniais.
Asemade establécese un reparto de competencias de
xeito que no terreo rústico ordinario, e de protección forestal será a única
normativa de carácter forestal aplicable, xunto coa normativa que a desenvolva.
Os montes, atendendo a súa titularidade, poden ser
públicos ou privados recollendo as distintas modalidades. En concordancia coa
Lei básica de montes recóllese o carácter demanial dos montes catalogados de
utilidade publica e aqueles outros destinados a un uso ou servicio público. Así
mesmo, recóllense as peculiaridades do catálogo de montes de utilidade pública,
e o réxime administrativo dos montes incluídos no mesmo. Os montes privados
diferéncianse en montes de particulares, montes veciñais en man común e montes
de varas, abertales, de voces de voceiro ou de fabeo.
En canto o réxime xurídico dos montes particulares
a Lei establece que a xestión realízase por parte da propiedade, podendo
contratar a mesma con persoas físicas ou xurídicas de dereito privado ou
público.
En canto os montes veciñais, ábrense vías para
axilizar os procedementos de deslinde diferenciando as zonas de colindancia
entre diferentes montes veciñais en man común, daqueles de colindancia con particulares ou montes
públicos.
En canto ós procedementos de concentración
parcelaria refórzase a aplicación de criterios forestais nos terreos de monte.
A Lei resalta a importancia da planificación de
cara á implantación da Xestión Forestal Sostible no ámbito da planificación
forestal xeral a través da Estratexia Galega de Xestión Forestal Sostible, do
Plan Forestal de Galicia e dos Plans de Xestión Sostible de Distrito Forestal
orientativos de cara ós propietarios forestais e determinantes de cara ás
prioridades de actuación pública no territorio, principalmente en canto a liñas
de fomento. A súa aprobación incluirá o tramite de información pública.
Así mesmo, a escala monte adquire gran importancia
a ordenación forestal a través dos instrumentos de xestión forestal. Os
devanditos documentos de xestión son preceptivos en tódolos montes públicos,
nos montes veciñais en man común de máis de 25 has arbóreas, e voluntarios no
resto de montes privados.
De acordo coa superficie arborada do monte,
diferéncianse os proxectos de ordenación, os plans técnicos de xestión e os
plans básicos de xestión. Contémplanse unhas instruccións xerais de ordenación
de montes de Galicia adaptando os criterios e indicadores de sostenibilidade.
O titular do monte é o propietario dos recursos
forestais e ten dereito o seu aproveitamento no marco da presente Lei. Os
aproveitamentos non superarán a capacidade productiva do monte e a
Administración forestal poderá realizar os controis e recoñecementos que se
consideren necesarios.
Os propietarios de montes poderán acoutar as súas
propiedades para o aproveitamento de cogumelos, castañas e outros productos
forestais.
O pastoreo como aproveitamento de pastos en
terreos forestais é un aproveitamento forestal, e debe axustarse o contido dos
instrumentos de xestión, se existen, podendo a propiedade prohibir o pastoreo
nos seus montes ou terreos forestais.
A presencia de gando no monte sen contar coas
autorizacións dará lugar ás medidas pertinentes que poden chegar ó comiso dos
animais.
A biomasa contémplase como un aproveitamento
forestal de residuos procedentes da actividade forestal.
En canto os aproveitamentos forestais madeireiros
establécese que bastará unha notificación de corta para aqueles montes que
conten cun instrumento de xestión forestal aprobado pola Administración .
Para os montes particulares e de varas maiores de
25 has de superficie arborada que non conten cun instrumento de xestión
forestal será necesaria unha autorización de corta.
No caso de masas de especies contempladas no anexo
I será necesaria unha autorización de corta salvo que conten cun instrumento de
xestión forestal, en cuio caso será suficiente unha notificación de corta.
Tanto no caso de notificacións como de
autorizacións o silencio considérase positivo.
Os aproveitamentos de madeira queimada requirirán
autorización previa da Administración forestal. Se non se solicita en prazo o
aproveitamento, cando as condicións de sanidade forestal o aconsellen, a
Administración forestal poderá executa-lo aproveitamento subsidiariamente,
tomando as medidas necesarias para a restauración do arborado.
Nos terreos queimados acoutaranse tódalas
actividades e aproveitamentos incompatibles ca súa rexeneración e en particular
o pastoreo por un período mínimo dun ano. Cando o terreo queimado sexa
arborado, prohibirase calquera actividade que poida verse favorecida pola
desaparición de arborado.
A actividade cinexética tamén prohibirase por un
período de dous anos.
Considera a Lei a importancia do uso social e
recreativo dos montes pero sempre tendo
en conta os usos e actividades forestais e baixo unhas condicións mínimas de
respeto ó medio forestal e outros usuarios.
A Lei contempla os Parques Periurbanos como
terreos forestais de certa extensión expresamente habitados para aumentar a súa
capacidade de acollida, para actividades sociorecreativas.
A Lei regula o acceso da poboación ós espacios
forestais de xeito que os vehículos motorizados ou de tracción animal, poderán
desplazarse polas vías de circulación xeral. Permítese o acceso a pé salvo ós
terreos cercados ou sinalizados.
A Lei protexe o terreo forestal regulando o cambio
de uso forestal e limitandoo especialmente en terreos queimados.
A Lei contempla a necesidade de fortalecer a cadea
monte-industria como conxunto de axentes do sector e o fomento da industria de
1ª transformación.
Preséntase unha especial atención á educación e
divulgación forestal promovendo unha cultura forestal a través da educación
regrada, do uso educativo dos montes e contempla a elaboración dun Plan de
divulgación forestal e a potenciación dunha rede de aulas forestais.
Así mesmo, considera específicamente a formación
dos profesionais do sector forestal e dos propietarios e silvicultores
fomentando a participación das asociacións do sector.
A investigación forestal será así mesmo promovida
dende a Administración .
A Lei establece medidas de defensa contra pragas e
enfermidades forestais establecendo as funcións da Administración e as obrigas
dos propietarios, regulando os casos que pode declararse a existencia dunha
praga ou enfermidade forestal e a cualificación de utilidade pública das
accións en caso necesario.
No que atinxe os incendios forestais a Lei
establece a necesaria coordinación entre Administracións e o reparto de
competencias entre as mesmas. Así a Consellería de Medio Ambiente é responsable
da defensa contra incendios en terreos rústico e as Administracións Locais no
resto do territorio, coa obrigación de colaboración mutua.
Os titulares dos predios rústicos como titulares
da súa xestión son responsables da execución das medidas de prevención.
Establécese a obriga xeral de avisar da existencia
dun incendio e de colaborar na extinción.
A Lei consolida o Plan de incendios forestais de
Galicia (INFOGA) que establece a organización e procedemento operativo de
actuación dos recursos e servicios das distintas Administracións para facer
fronte ós incendios permitindo unha coordinación e actuación conxunta. Será
aprobado cada ano polo Comité Galego de Defensa dos Montes contra os Incendios
Forestais, como órgano de coordinación superior.
A Lei presta unha grande importancia as accións de
prevención en canto a accións sobre o territorio, dotación de equipos e medios
de loita contra os incendios, a concienciación e sensibilización social, e a
regulación do uso do lume.
A Lei contempla a declaración de zonas de especial
risco de incendio forestal, nas que se establecerán medidas preventivas
específicas e nas que se elaborarán Plans de defensa.
En ditas zonas considérase a execución subsidiaria
pola Administración das obrigas incumpridas por Entidades ou particulares, e a
declaración de perímetros de preferente ordenación para o pastoreo, onde o gando debe estar no interior de
cercados gandeiros.
Na extinción de incendios a Lei consagra o
principio do mando único e establece as funcións dos directores de extinción.
A Lei establece os supostos en que poderán
repercutirse taxas polos Servicios públicos de extinción, e contempla a
promoción dun seguro de incendios forestais.
Contémplanse medidas específicas de promoción da
mellora xenética forestal e regularase a actividade dos viveiros forestais en
canto os materiais de base.
A Lei establece un conxunto de medidas de fomento
da xestión forestal sostible mediante subvencións e incentivos, priorizando os
montes que conten cun instrumento de xestión forestal.
Así mesmo a agrupación de terras para a xestión
común, a posta en valor dos montes, as accións de protección e restauración e a
consolidación de industrias forestais son medidas contempladas nas accións de
fomento.
A Lei inclúe un réxime de infraccións e sancións
nas materias obxecto da Lei, e fixando os criterios de cualificación das
infraccións segundo a súa gravidade e fixando as sancións correspondentes.
Artigo 1. Obxecto e ámbito de aplicación.
1. Esta Lei ten por obxecto establecer o marco
normativo para a protección e aproveitamento sostible dos recursos forestais
galegos de conformidade co establecido
na Constitución Española, no Estatuto de Autonomía de Galicia e na Lei
básica de montes.
2. Esta Lei será de aplicación a tódolos montes ou
terreos forestais do territorio da Comunidade Autónoma de Galicia
3. Ós efectos da presente Lei, enténdese por monte
ou terreo forestal, todo terreo no que vexetan especies forestais arbóreas,
arbustivas, de matorral ou herbáceas, sexa espontaneamente ou procedan de
sembra ou prantación, que cumpran ou poidan cumprir funcións ambientais,
protectoras, productoras, culturais, paisaxísticas ou recreativas.
Teñen tamén a consideración de monte ou terreo
forestal:
a)
Os terreos ermos, rochedos e arenais.
b)
As construccións e infraestructuras destinadas ó
servicio do monte no que se emprazan.
c)
Os terreos agrícolas abandonados que cumpran as
condicións e prazos que se determinen regulamentariamente, e sempre que
adquiran sinais inequívocas do seu
carácter forestal, salvo a súa inclusión en banco de terras agrarias ou
similares.
d)
Todo terreo que, sen reunir as características
descritas anteriormente, se adscriba á finalidade de ser repoboado ou
transformado ó uso forestal cunha superficie mínima de 5 ha.
4.- Non teñen a consideración de monte ou terreo
forestal:
a)
Os terreos adicados ó cultivo agrícola.
b)
O solo urbán, os núcleos rurais e o solo
urbanizable, incluindo a canle e a zona de dominio público hidráulico destes
solos, e aqueles outros excluídos pola normativa vixente.
c)
Os terreos rústicos de protección agropecuaria,
salvo as novas repoboacións e as masas arboradas de máis de 5 ha.
5. A presente Lei e o seu
desenvolvemento regulamentario, constituirán o exclusivo marco regulador dos
usos e aproveitamentos forestais nos terreos forestais que se atopen en solos
clasificados, en virtude da aplicación da Lei 9/2002, de 30 de decembro de
Ordenación urbanística e protección do medio rural, que seguidamente se
relacionan:
a) Rústico de protección ordinaria.
b) Rústico de protección forestal.
c) Masas arboradas de máis de 5 ha. ubicadas en terreo rústico de protección
agropecuaria.
d) Rústico de protección de espacios naturais, no que non se opoña a súa norma
de declaración e os instrumentos de planificación ou xestión recollidos na Lei
9/2001 do 21 de agosto, de Conservación da natureza así como ós instrumentos de
ordenación do territorio, ás normas provinciais de planeamento ou o planeamento
urbanístico que os califiquen deste xeito, tal como se recolle na Lei 9/2002,
de 30 de decembro, de Ordenación urbanística e protección do medio rural.
Artigo 2. Principios.
1. Os terreos forestais galegos constitúen un
recurso estratéxico que debe contribuir ó desenvolvemento socioeconómico de
Galicia, xerando emprego e rendas no medio rural.
2. A xestión dos terreos forestais debe realizarse
de xeito sostible.
3. A xestión dos terreos forestais corresponde os
seus titulares.
4. Sendo necesario salvagarda-la función social e
o interese xeral dos terreos forestais, os dereitos relativos á propiedade
forestal exerceranse nos termos previstos na lexislación básica do Estado, na
presente Lei e no resto do ordenamento xurídico.
Artigo 3. Obxectivos.
Son obxectivos da presente Lei:
a)
O facilitar e regula-la labor dos propietarios
forestais privados na execución das actuacións selvícolas e no desenvolvemento
da xestión sostible dos montes galegos.
b)
O cumprimento equilibrado da multifuncionalidade
dos montes nos seus valores económicos, sociais e ambientais; fomentando as
produccións forestais de calidade e os seus sectores económicos asociados;
favorecendo o uso recreativo e pedagóxico do monte; e preservando a función
ambiental dos bosques.
c)
O compatibiliza-la mellora e aproveitamentos das
explotacións forestais e selvícolas de orientación madeideira, con outros usos
e aproveitamentos como os recreativos, cinexéticos, enerxéticos, de pastoreo e
de xeneración doutros productos, adoitándose as medidas de salvagarda precisas
para defende-los ecosistemas forestais contra os incendios, as pragas e o uso
indebido.
d)
O desenvolvemento da investigación forestal,
básica e aplicada, a fin de mellorar as técnicas e prácticas selvícolas.
e)
A creación de riqueza e emprego e o
desenvolvemento do medio rural, a posta en marcha de modalidades de reorganización de propiedades forestais que
permitan atinxir unha clarificación e seguridade na tenencia da propiedade así
como a dimensión necesaria para levar a cabo unha xestión forestal viable, e o
fomento de iniciativas de xestión forestal conxunta.
f)
O desenvolvemento dunha industria da primeira
transformación da madeira e de outros productos forestais orientada ó mercado,
que contribúa a acadar o equilibrio entre a producción forestal e a demanda,
presente e futura, da industria transformadora.
g)
A efectiva participación social nas decisións
sobre as materias contidas na presente Lei; fomentando, especialmente, a
participación dos propietarios forestais e
dos que habitan o medio rural e potenciando a concienciación social
sobre os valores que integran o
patrimonio forestal galego.
h)
O fomento do asociacionismo como instrumento
fundamental para o desenvolvemento sostible do monte e da propiedade forestal .
i)
A colaboración dos sectores implicados na
producción, transformación e comercialización dos recursos forestais,
consolidando a cadea monte-industria.
j)
A articulación da ordenación administrativa e da
xestión do monte coa ordenación do territorio, o planeamento dos espacios
naturais protexidos, o réxime urbanístico e a planificación sectorial.
k)
A adecuación da política forestal galega ós
obxectivos da acción internacional sobre protección do medio ambiente,
especialmente en materia de cambio climático e biodiversidade, creación de
emprego e fixación da poboación rural
l)
A colaboración e cooperación coas diferentes
Administracións Públicas na elaboración e execución das políticas forestais.
Artigo 4. Definicións.
Ós efectos desta Lei, defínense os seguintes termos:
Forestal: todo o relativo ós montes.
Xestión:
o conxunto de actividades de índole técnica e material
relativas á conservación, mellora e
aproveitamento do monte.
Selvicultura: o conxunto de técnicas que tratan da conservación, mellora,
aproveitamento e rexeneración, ou no seu caso restauración, das masas
forestais.
Corta: o conxunto de operacións selvícolas destinadas a
mellorar ou rexenerar as masas arboradas, poidendo obter ou non delas
aproveitamentos forestais.
Tala: a operación que ten por obxecto facer desaparecer o arborado e deixar raso
o terreo, con fins non selvícolas.
Xestión
forestal sostible: a organización, administración e uso dos montes
de xeito e intensidade que permita mante-la súa biodiversidade, productividade,
vitalidade, potencialidade e capacidade de rexeneración, para atender, agora e
no futuro, as funcións ecolóxicas, económicas e sociais relevantes a escala
local, nacional e global, e sen producir danos a outros ecosistemas.
Repoboación
forestal: introducción de especies forestais nun terreo
mediante sembra ou prantación. Pode ser forestación ou reforestación.
Forestación: repoboación, mediante sembra ou prantación, dun terreo que era agrícola
ou estaba adicado a outros usos non forestais.
Reforestación: reintroducción de especies forestais, mediante sembra ou prantación, en
terreos que estiveron poboados forestalmente ata épocas recentes, pero que
quedaron rasos a causa de talas, cortas, incendios, vendavais, pragas,
enfermidades ou outros motivos.
Aproveitamentos
forestais: son aproveitamentos forestais os madeirables e
leñosos, incluida a biomasa forestal, os de cortiza, pastos, caza, froitos,
fungos, plantas aromáticas e mediciñais, productos apícolas e demais productos
e servicios con valor de mercado característico dos montes.
Subproductos forestais:
enténdese por subproductos forestais aqueles restos forestais procedentes de
cortas, podas e outras actividades realizadas nos aproveitamentos forestais.
Pastoreo:
enténdese por pastoreo o aproveitamento, por calqueira tipo de gando, de pastos
herbáceos ou leñosos en terreo forestal.
Incendio
forestal: o incendio que se extende sen control sobre
combustibles forestais situados no monte.
Incendio periurbán: o
incendio que se extende sen control sobre vexetación situada sobre solos
urbáns, núcleos rurais e solos urbanizables.
Parques periurbáns: son
terreos forestais de certa extensión habilitados para unha utilización
sociorecreativa en canto a accesibilidade, a existencia de infraestructuras e,
en xeral, a accións e dotacións que aumenten a súa capacidade de acollida.
Cambio
do uso forestal: toda actuación material ou acto administrativo
que faga perder ó monte o seu carácter de tal.
Instrumentos
de xestión forestal: categoría que engloba ós proxectos de ordenación
de montes, ós plans técnicos de xestión, os plans básicos de xestión e outras
figuras equivalentes.
Artigo 5. Competencias da Consellería de Medio
Ambiente.
1. Á Consellería de Medio Ambiente correspóndelle
executa-las funcións atribuidas por esta Lei, pola normativa que a desenvolva e
polas correspondentes disposicións de atribucións de competencias, en tódolo
que non se lle atribúa explícitamente a outro organismo en virtude da presente
Lei.
A vixilancia no
cumprimento dos preceptos desta Lei correponde ós axentes forestais e os
demais corpos e institucións da Administración que, con carácter xeral, teñan
encomendadas funcións de custodia dos recursos forestais.
2. A Consellería de Medio Ambiente poderá
desenvolver normativamente as materias que son obxecto de regulación na
presente Lei.
3. A Consellería de Medio Ambiente creará e
desensenvolverá un órgano de carácter consultivo e de asesoramento da
Administración en materia forestal co fin
de dar cumprimento ó principio de participación pública e establecer
unha canle de colaboración dos estamentos interesados da sociedade galega e da
comunidade científica. Crearase co
obxecto de facilitar unha adecuada xestión sostible dos montes galegos e
fomentar o desenvolvemento económico e
social do sector forestal.
Neste órgano estarán presentes os representantes
da propiedade forestal, das organizacións empresariais do sector forestal e
demais organizacións, asociacións e entidades interesadas.
Artigo 6.
Competencias da Administración Local
1. As Entidades Locais de Galicia administrarán e
dispoñerán dos aproveitamentos e terreos forestais da súa pertenza, con arreglo
ó disposto na presente Lei.
2. Asemesmo, tódalas súas autoridades, órganos e axentes velarán, no
exercicio das súas respectivas atribucións, polo cumprimento do preceptuado na
presente Lei.
3. As
Administracións locais regularán a actividade forestal en terreos que non
reúnen a condición de forestais de acordo co disposto no artigo 1, apartado
4.
Artigo 7. Clasificación dos montes pola súa
titularidade.
1. Os montes, por razón da súa titularidade, poden
ser públicos ou privados.
2. Son montes públicos os pertencentes a
Comunidade Autónoma de Galicia, ás Entidades Locais e a outras entidades de
dereito público.
3. Son montes privados aqueles nos que o dominio
pertence a persoas físicas ou xurídicas de dereito privado, xa sexa
individualmente ou en réxime de copropiedade.
4. Os montes veciñais en man común son bens
indivisibles, inalienables, imprescriptibles e inembargables, de natureza
especial privada e colectiva e rexiranse polo disposto na súa lexislación
específica, ademais de polas prescripcións recollidas na presente Lei e as
disposicións que a desenvolvan.
Artigo 8. Clasificación dos montes públicos.
Pola súa natureza xurídica os montes públicos
poden ser de dominio público ou demaniais, e patrimoniais.
Artigo 9. Montes de dominio público.
Son de dominio público
ou demaniais e integran o dominio público forestal:
a) En atención o seu interese xeral e ó servicio público que prestan ó
conxunto da sociedade, os montes públicos declarados de utilidade pública e
incluídos no Catálogo de Montes de Utilidade Pública así como os que se inclúan
nel, dacordo co artigo 21 da presente Lei.
b) Os montes comunais, pertencentes as entidades locais en tanto o seu
aproveitamento corresponde ó común dos vecinos.
c) Aqueles outros montes públicos que, non estando incluidos no Catálogo de
Montes de Utilidade Pública, foran afectados a un uso ou servicio público.
Artigo 10. Montes patrimoniais.
Son montes patrimoniais os de propiedade pública
que non sexan demaniais.
Artigo 11. Clasificación dos montes privados.
Pola súa natureza os montes privados poden ser
montes de particulares, montes veciñais en man común ou montes que, axustándose
a un réxime de comunidade con asignación de cuotas, se denominan, entre outros,
dos seguintes xeitos: de varas, abertales, de voces, de vocerío ou de fabeo.
Artigo 12. Montes de particulares.
Son montes privados de particulares aqueles nos
que o dominio pertence a unha persoa física ou xurídica de dereito privado.
Estes montes rexiraxen polo exposto nesta Lei para os montes privados e as
disposicións que a desenvolvan.
Artigo 13. Montes veciñais en man común.
Son montes veciñais en man común os que, con
independencia da súa orixe, das súas posibilidades productivas, do seu
aproveitamento actual e da súa vocación agraria, pertenzan ás agrupacións
veciñais na súa calidade de grupos sociais, e non como entidades
administrativas, e veñan aproveitándose
consuetudinariamente en réxime de comunidade sen asignación de cuotas polos
membros de aquelas na súa condición de veciños, segundo as condicións
establecidas para elo na lexislación de montes veciñais en man común.
Artigo 14. Montes denominados, entre outros, de
varas, abertales, de voces, de vocerío ou de fabeo.
Son montes denominados, entre outros, de varas,
abertales, de voces, de vocerío ou de fabeo, os montes que pertencen pro
indiviso a varias persoas que son propietarios en réxime de comunidade con
asignación de cuotas.
Artigo 15. Concepto.
1. Poderán ser montes protectores os montes
privados que cumpran algunha das condicións que para montes públicos establece
o artigo 21.
2. A Consellería de Medio Ambiente, de oficio ou a instancia do propietario, poderá clasificar como protectores os montes
descritos no apartado 1 do presente artigo.
3. A desclasificación dun
monte protector, ou parte deste, e a súa consiguinte exclusión no Rexistro de
montes protectores, farase pola Administración forestal, previa audiencia do
propietario.
Artigo 16. Rexistro dos montes protectores.
Se crea o Rexistro de montes protectores, adscrito
a Consellería de Medio Ambiente, como rexistro público de carácter administrativo.
Regulamentariamente estableceranse as súas funcións e normas de funcionamento.
Artigo 17. Os montes de dominio público en xeral.
1. Os montes de dominio
público son inalienables, imprescriptibles e inembargables, e non están afectos
a tributo algún que grave a súa titularidade.
2. A Administración
poderá recuperar de oficio en calqueira momento a posesión indebidamente
perdida.
Artigo 18. Afectación ó dominio público.
1. A afectación ó dominio público dos montes non
catalogados de titularidade da Comunidade Autónoma de Galicia producirase por
acordo específico do Consello da Xunta de Galicia, de conformidade co
establecido na lexislación do patrimonio
de Galicia, previa instrucción do expediente, no que se acrediten algunha das
situacións previstas no artigo 9.
2. A afectación ó dominio público dos restantes
montes públicos non catalagodos se tramitará pola súa administración titular e
requerirá, en todo caso, o informe favorable da Administración forestal.
Artigo 19. Desafectación dos montes de dominio
público.
1. A desafectación dos
montes de titularidade pública da Comunidade Autónoma de Galicia producirase
cando desaparezan as causas que motivaron a súa afectación, sendo necesario
acordo expreso do Consello da Xunta de Galicia, de conformidade co establecido
na lexislación sobre o Patrimonio de Galicia.
2. A desafectación dos
restantes montes demaniais se tramitará pola súa administración titular e
requerirá, en todo caso, o informe favorable da Administración forestal.
3. A desafectación dos
montes catalogados requerirá, en todo caso, a súa previa perda da condición de
utilidade pública e a súa exclusión do Catálogo.
Artigo 20. Usucapión ou prescripción adquisitiva.
A usucapión ou
prescripción adquisitiva dos montes patrimoniais só se dará mediante a posesión
de boa fe, en concepto de dono, pública, pacífica e non interrumpida durante
trinta anos. Enténderase interrumpida a posesión, a efectos da prescripción,
pola iniciación de expedientes sancionadores, pola realización de
aproveitamentos forestais ou por calquer outro acto posesorio realizado pola
Administración propietaria do monte.
Artigo 21. Montes declarados de utilidade pública.
1. Poderán ser
declarados de utilidade pública, e incluidos no Catálogo de Montes de Utilidade
Pública, ós montes públicos comprendidos nalgún dos seguintes supostos:
a) Os que sexan esenciais para a protección do solo frente ós procesos de
erosión.
b) Os situados nas cabeceiras das concas hidrográficas e aqueles outros que
contribúan decisivamente á regulación do réxime hidrolóxico, evitando e reducindo
aludes, riadas e inundacións e defendendo poboacións, cultivos e
infraestructuras.
c) Os que eviten ou reduzan os desprendementos de terras ou rocas e o
aterramento de encoros e aqueles que protexan cultivos e infraestructuras
contra o vento.
d) Os que sen reunir plenamente, no seu estado actual, as características
descritas nos párrafos a), b) ou c), sexan destinados á repoboación ou mellora
forestal, cos fins de protección recollidos nos apartados indicados.
e) Os que contribúan á conservación da diversidade biolóxica, a través do
mantemento dos sistemas ecolóxicos, a protección da flora e da fauna ou a
preservación da diversidade xenética, e en particular, os que constituen ou
formen parte da Rede Galega de espacios protexidos.
f)
Os que formen masas arbóreas naturais de especies
autóctonas ou matorrais de valor
ecolóxico.
g) Os que se vinculen á satisfacción de intereses xerais, e en concreto, á
protección e mellora da calidade de vida da zona ou ó ocio e esparcimento dos
cidadáns. Son montes nos que as características sociais ou recreativas
prevalecen sobre outro tipo de aproveitamentos.
2. A declaración de utilidade pública farase de
oficio ou a petición da entidade propietaria do monte, mediante Orde da
Consellería de Medio Ambiente, a proposta do seu órgano forestal, previa
instrucción do correspondente procedemento no que, en todo caso, se solicitará
informe preceptivo da Administriación titular e concederase audiencia ós
titulares doutros dereitos sobre o monte.
3. Os montes públicos declarados de utilidade
pública pasan a integrarse no dominio público.
Artigo 22. Perda de condición da utilidade
pública.
1. Mediante Orde da Consellería de Medio Ambiente,
a proposta do seu órgano forestal, e oídos a Administración titular e os
titulares doutros dereitos sobre o monte, poderá declararse a perda da
condición de utilidade pública e a conseguinte exclusión do Catálogo de todo ou
parte dun monte, cando desapareceran as causas que motivaron a súa declaración
ou cando, por sentencia firme en xuicio declarativo de propiedade, se acredite
que a propiedade non é pública.
2. Igualmente, poderá producirse a perda da
condición de utilidade pública dun monte, e a conseguinte exclusión do
Catálogo, por declaración de prevalencia doutro interese público debidamente
motivada, mediante Resolución da
Consellería de Medio Ambiente, ou, no caso de disparidade de criterios entre
órganos administrativos competentes, por decisión do Consello da Xunta de
Galicia.
3. A exclusión parcial do
Catálogo ou permuta dunha parte non significativa dun monte declarado de
utilidade pública e catalogado, poderá ser autorizada pola Consellería de Medio
Ambiente, a proposta do seu órgano forestal, e previo informe, no seu caso, da
entidade titular, sempre que supoña unha mellor definición da superficie do
monte ou unha mellora para a súa xestión e conservación.
4. Con carácter excepcional,
a Consellería de Medio Ambiente, a proposta do seu órgano forestal e, no seu
caso, previo informe da entidade titular, poderá autoriza-la exclusión ou
permuta dunha parte dun monte catalogado por razóns distintas das previstas no
apartado anterior.
Artigo 23. O Catálogo de Montes de Utilidade
Pública.
O Catálogo de Montes de
Utilidade Pública é un rexistro público de carácter administrativo no que se inscriben tódolos montes de titularidade pública que, con
anterioridade, foran declarados de utilidade pública e os que se declaren con
posterioridade á entrada en vigor da presente Lei.
Artigo 24. Inclusión e exclusión dos montes do
Catálogo de Montes de Utilidade Pública.
1. Á inclusión ou
exclusión dun monte, ou parte deste, do Catálogo de Montes de Utilidade
Pública farase de oficio pola
Consellería de Medio Ambiente, simultáneamente á obtención da condición de
utilidade pública ou a súa perda.
2. As reclamacións sobre inclusión ou exclusións
de montes no Catálogo que non se refiran a cuestións de propiedade terán
carácter administrativo e resolveranse ante a xurisdicción
contencioso-administrativa.
Artigo 25. Desenvolvemento regulamentario.
Regulamentariamente establecerase o procedemento
para a levanza e rectificación do Catálogo de Montes de Utilidade Pública que
lle corresponderá ó órgano forestal.
Articulo 26. Xestión dos montes públicos.
1. Os montes públicos patrimoniais serán
xestionados polo seu titular.
2. Os montes de Dominio Público serán xestionados
pola Administración forestal ou pola entidade propietaria, cando o solicite.
3. En todo caso, na xestión dos montes de Dominio
Público deberá detraerse de tódolos seus ingresos un mínimo do 30% como fondo
de mellora que deberá investirse nos traballos programados no instrumento de
xestión obligatorio aprobado pola Administración forestal. As contas
xustificativas das inversións realizadas cos fondos de melloras deberán ser
aprobadas pola Comisión Provincial de Montes de Dominio Público.
Artigo 27. Comisión Provincial de Montes de
Dominio Público.
Se crea unha Comisión Provincial de Montes de
Dominio Público en cada unha das provincias. Cada unha destas Comisións será
presidida polo delegado provincial da Consellería de Medio Ambiente e contará
coa participación das entidades locais propietarias de montes de Dominio
Público. Entre as competencias destas Comisións, que serán desenvolvidas
regulamentariamente, atópanse:
a) A de coñecer e
informar o plan anual de melloras dos montes de dominio público xestionados
pola Administración forestal, previamente a súa aprobación pola Dirección Xeral
de Montes e Industrias Forestais.
b) A de aprobar as
contas xustificativa dos traballos e inversións realizados anualmente co fondo
de melloras en tódolos montes de dominio público.
Artigo 28. Usos respectuosos co medio forestal.
A Administración titular dos montes de dominio
público dará carácter público ós usos respectuosos co medio forestal, sempre
que se realicen sen ánimo de lucro e dacordo coa normativa vixente, en
particular co previsto nos instrumentos de planificación e xestión aplicables,
e cando sexan compatibles cos aproveitamentos, licencias ou concesións
legalmente establecidos.
Artigo 29. Outorgamento de licencias.
1. A Administración
titular dos montes de dominio público someterá a outorgamento de licencia
aquelas actividades temporais, a realizar por persoas ou entidades
determinadas, que o requiran pola súas circunstancias singulares de intensidade de uso, peligrosidade, e outras
semellantes.
3. O outorgamento desta
licencia velará porque se garantice a continuidade dos usos xerais que se viñan
realizando, e moi especialmente a dos usos e aproveitamentos forestais se estes
corresponden a outra Administración
xestora.
Artigo 30. Outorgamento de permisos de ocupacións
temporais.
1. O uso privativo de dominio público forestal que
non exclúa ou limite as funcións propias do monte, mediante a ocupación dunha
porción do mesmo que non implique a realización de obras permanentes ou de
instalacións fixas, requerirá o permiso de ocupación temporal que será otorgado
pola Administración titular do monte.
2. O permiso de ocupación temporal leva implícita
a claúsula de precariedade e poderá revocarse libremente en calquera momento
pola Administración, sen que o interesado teña dereito a ningunha
indemnización.
3. Nos montes catalogados, esta concesión
requerirá o informe favorable, emitido pola Consellería de Medio Ambiente, de
compatibilidade coa persistencia dos valores forestais do monte.
Artigo 31. Outorgamento de concesións.
A Administración titular dos montes de dominio
público someterá a outorgamento de concesión todas aquelas actividades que
impliquen unha utilización privativa do dominio público forestal non conforme
ás funcións propias do monte, ou aquelas que ainda que acordes co destino
normal do monte requiran unha ocupación permanente mediante obras e instalacións de carácter fixo.
Esta concesión requerirá o informe favorable
emitido pola Consellería de Medio Ambiente.
Artigo 32. Establecimento de servidumes.
Con carácter excepcional, a Administración titular
poderá establecer servidumes ou gravámenes nos montes de dominio público.
Artigo 33. Servidumes de interese particular.
A Administración titular poderá establecer
servidumes ou gravames de interese particular, previo expediente onde se
acredite a súa compatibilidade coa utilidade, uso ou servicio público do monte.
A servidume ou gravame se establecerá sempre que non exista sustitución posible
ou convinte en terreos externos ó devandito monte.
Artigo 34. Servidumes por razón de interese
público.
A Administración titular poderá establecer
servidumes, por razón de obras ou servicios públicos e como consecuencia de
concesións administrativas. A desaparición da causa de interese público que
motivou a constitución da servidume producirá automáticamente a extinción do gravame.
Artigo 35. Servidumes en montes catalogados.
No Catálogo de Montes de Utilidade Pública
inscribiranse as servidumes e demais dereitos reais que graven os montes
incluídos no mesmo.
Artigo 36. Extinción ou suspensión das servidumes.
A Consellería de Medio Ambiente declarará a
extinción ou a suspensión temporal das servidumes, cando se estime que son
incompatibles coa utilidade pública do
monte ou non resulten debidamente xustificadas, sen perxuicio das
indemnizacións ás que houbese lugar.
Artigo 37. Potestade investigadora e recuperación
de oficio.
1. A Consellería de Medio Ambiente poderá investiga-la situación de terreos que
se presuman pertencentes ó dominio público forestal, poidendo recabar tódolos
datos e informes que se consideren necesarios.
2. Os titulares dos montes
demaniais ou, no seu caso, a Administración xestora nos montes catalogados,
poderán exerce-la potestade de recuperación posesoria dos poseídos
indebidamente por terceiros, que non estará sometida a prazo, e respecto á que
non se admitirán accións posesorias nin procedimentos especiais.
Artigo 38. Xestión dos montes privados.
1. Os montes privados xestionanse polo seu titular dacordo coa presente Lei e as normas
que a desenvolvan.
2. A xestión será sostible, axustándose, no seu
caso, ó correspondente plan de xestión forestal aprobado pola
Administración.
Artigo 39. Contratos de xestión.
1. Os titulares dos montes privados poderán
contrata-la súa xestión, que poderá ter por obxecto calquer tipo de
aproveitamento forestal, a persoas físicas ou xurídicas de dereito privado ou
público.
2. A Administración forestal poderá suscribir
contratos de xestión pública cos propietarios de montes privados.
3. A administración forestal poderá realizar os
investimentos a fondo perdido i en forma de anticipo reintegrable, sendo as
características do monte obxecto do contrato de xestión determinantes á hora de
establecer a cantidade investida en cada concepto.
4. Os ingresos obtenidos nestes montes se
destinarán, por orden de prioridade:
a) Ó cumprimento do previsto no instrumento de xestión.
b) A devolución progresiva do anticipo reintegrable.
a) Á posta en disposición do propietario
5. Teñen preferencia na suscripción destes
contratos de xestión as comunidades de montes veciñais en man común e as agrupacións de particulares de máis de
25 ha., previa redacción dun instrumento de xestión forestal aprobado pola
Administración, e os montes que reunindo as carácterísticas endóxenas
necesarias para poder realizarse neles unha xestión forestal sostible que
permita unha fijación de población no rural, se atopen en situación de
abandono.
Artigo 40. Peculiaridades de montes denominados,
entre outros, de varas, abertales, de voces, de vocerío ou de fabeo.
1. O aproveitamento destes montes realizarase
polos seus titulares en réxime de comunidade con asignación de cuotas, poidendo
contratar a súa xestión, conforme o disposto no artigo anterior, sempre e cando
a propiedade se manteña pro indiviso.
2. Estes montes
rexiranse polo Código Civil e subsidiriamente polo costume do lugar, sen perxuicio do establecido na presente Lei, no que se refire ós montes
privados e ás disposicións que a desenvolvan.
Artigo 41. Delimitación de termos municipais.
Se o proceso de deslinde dun monte público ou
veciñal en man común coincidera no tempo coa sustanciación dun expediente
administrativo sobre a delimitación de termos municipais quedará interrompido o
expediente referido á delimitación de montes, ata que se resolvera o dos termos
municipais.
Artigo 42. Potestade de deslinde.
1. Os titulares dos montes públicos gozarán da
potestade de deslinde administrativo dos seus montes.
2. O deslinde dos montes inscritos no Catálogo de
Montes de Utilidade Pública e, en todo
caso, o dos montes titularidade da Comunidade Autónoma de Galicia realizarase conforme o procedemento que se
establece nos artigos que siguen.
3. O deslinde dos montes non catalogados que non
sexan titularidade da Comunidade Autónoma de Galicia se deslindarán conforme o
procedimento que determinen as respectivas Administracións públicas titulares.
A petición das
ditas administracións, e as súas expensas, a Administración forestal
poderá deslindar os montes non catalogados pertencentes a elas, con arreglo os
mesmos requisitos e formalidades que se detallen nos artigos seguintes.
Artigo 43. Iniciación do procedemento.
1. A iniciación do expediente de deslinde se anunciará no Diario Oficial de Galicia e
mediante fixación de edictos nos concellos, e se notificará en forma ós
colindantes e interesados coñecidos, poidendo ser promovido polas entidades
propietarias, de oficio pola Administración forestal ou a instancia dos
propietarios privados das fincas colindantes ou titulares de dereitos reais
sobre as mesmas.
2. Regulamentariamente fixarase a participación
económica da Administración forestal e dos propietarios privados, neste caso,
únicamente, cando o deslinde sexa promovido por eles mesmos.
Artigo 44. Procedemento.
1. O deslinde poderase realizar mediante un
procedemento ordinario ou extraordinario.
2.
Realizaranse por procedemento extraordinario os deslindes de montes
públicos que se atopen incompletos ou integrados por un expediente que, pola
súa antigüedade, non reúna as características de fiabilidade e precisión que
exisen as novas técnicas topográficas.
3. O procedemento ordinario iniciarase mediante o
correspondente acordo da Administración forestal, no que se encargará a
redacción dunha memoria.
4. A iniciación do expediente de deslinde
facultará á Administración forestal para promove-los traballos de toma de datos
e apeos necesarios, instalar fitos e sinais e recabar dos afectados os
documentos que acrediten a titularidade dos dereitos sobre os predios, previa
notificación ou publicación no seu caso.
5. Asemesmo, a iniciación do expediente de
deslinde poderá implica-la suspensión do outorgamento de servidumes,
ocupacións, concesións ou licencias de uso. A aprobación do deslinde implicará
o levantamento da suspensión no caso no que non resultase alterada a superficie
ou condicións do predio sobre o que estaba concedida.
6. Regulamentariamente desenvolverase o
procedemento de deslinde e fixaranse os órganos competentes para a instrucción
e aprobación do mesmo, así como o procedemento de resolución de conflictos
cando o deslinde afecta a montes públicos de distintas administracións.
Artigo 45. Apeo.
1. A aprobación da memoria levará consigo a
iniciación do trámite de apeo. A estes efectos, publicaranse anuncios no Diario
Oficial de Galicia e porase, asemesmo, de manifesto no taboeiro de anuncios das
Entidades Locais correspondentes, que conterán como mínimo:
a) Emprazamento ós colindantes coñecidos e a quen acredite un interese
lexítimo para comparecer nas sesións de apeo, que deberá presentar, na oficiña
da Administración competente no deslinde, os documentos que xustifiquen a súa
lexitimación para personarse no expediente no prazo de treinta días.
b) Referencia ás datas previsibles para as distintas sesións de apeos, sen que
se precise unha nova convocatoria para cada sesión, que se realizará na
anterior.
c) A advertencia ós interesados coñecidos de que as declaracións sobre os
apeos haberán de formularse, para que consten en acta, na data e lugar no que
aqueles se realicen, co fin de evitar
novos recoñecementos sobre o terreo.
2. Só terán valor e eficacia no trámite de apeo
aqueles títulos de dominio inscritos no Rexistro da Propiedade e aquelesoutros
que a Administración considere con valor posesorio suficiente.
3. Cando os interesados no expediente aporten
títulos de propiedade inscritos no Rexistro da Propiedade, a Administración
competente dirixirase ó Rexistrador co fin de que practique a anotación
preventiva de deslinde.
4. De cada sesión de apeo levantarase acta, na que
se describirá con precisión o percorrido das coordenadas xeográficas de cada
punto perimetral. Na acta, igualmente, recolleránse as declaracións,
manifestacións e observacións formuladas por quen acreditara o seu interese
lexítimo no expediente. Todas estas aportacións acompañaranse das sinaturas dos
declarantes.
5. En cada sesión de apeo colocaranse fitos e
sinais, recollendo as súas coordenadas xeográficas por métodos topográficos ou co uso de sistemas de
posicionamento global, que constituirán un sinalamento provisional ata a
aprobación do deslinde.
6. Finalizado o apeo, elaborarase un informe do
que se dará trámite de audiencia a
tódolos interesados no expediente.
7. Formuladas, no seu caso, as oportunas
alegacións, e previo informe da Asesoría xurídica xeral, elevarase a proposta ó
organo competente para aproba-lo deslinde.
Artigo 46. Aprobación.
1. O deslinde aprobado e firme supón a
delimitación do monte público e a declaración administrativa da súa posesión a
favor da Administración titular do mesmo.
2. A Resolución aprobatoria do deslinde
publicarase no Diario Oficial de Galicia e notificarase debidamente ós interesados
e colindantes coñecidos. Ésta será recurrible ante a xurisdicción contencioso – administrativa, unha vez
esgotada a vía administrativa, por razóns de competencia ou procedemento. Se o
que se discute é o dominio, a posesión ou calquera outro dereito real, será
recorrible ante a xurisdicción ordinaria.
3. A resolución definitiva do expediente de
deslinde é título suficiente, segundo caso, para a inmatriculación do monte,
para a inscripción de rectificación da descripción das fincas afectadas e para
a cancelación das anotacións practicadas con motivo do deslinde en fincas
excluidas do monte deslindado.
Artigo 47. Amolloamento.
Firme en vía administrativa o acordo aprobatorio
de deslinde, e a reserva do que poidera resultar dun xuicio declarativo de propiedade,
procederase ó amolloamento do monte.
Artigo 48. Procedemento.
1. Os deslindes de montes veciñais en man común
poderán realizarse en dúas fases. A primeira
actuará sobre as partes do perímetro colindante con outros montes
veciñais en man común e a segunda que se ocupará das partes do perímetro
colindantes con montes públicos ou propiedades particulares.
Artigo 49. Deslinde con outros montes veciñais en
man común.
1. Os perímetros colindantes con outros montes
veciñais en man común poderán ser obxecto de deslinde provisional polas
comunidades propietarias. A estos efectos poderán abrirse liñas específicas de
axudas.
2. Unha vez ratificado o deslinde provisional
previsto no apartado anterior polas Asambleas Xerais de cada unha das
comunidades afectadas, darase traslado
dos acordos alcanzados, e da documentación que regulamentariamente se indique,
á Administración forestal que dictará Resolución aprobatoria do deslinde que será publicada no Diario Oficial de Galicia e debidamente notificada ós
interesados.
3. Unha vez publicada e notificada a Resolución
darase traslado da mesma ó Xurado Provincial de Montes Veciñais en Man Común
que, si fora necesario, fará a oportuna toma de razón.
4. Os desacordos entre comunidades propietarias de
montes veciñais en man común no procedimento de deslinde provisional
contemplado nos apartados anteriores dará lugar a unha arbitraxe da
Administración forestal que en caso de non ser aceptadas por ambas partes,
implicará, os efectos de aplicación da presente Lei, que se declare un
conflicto de propiedade, que deberá ser resolto pola vía civil.
5. Nos procedimentos de deslinde realizados pola
Administración forestal con posterioridade a súa clasificación como monte
veciñal en man común, en caso de disconformidade por parte das comunidades
afectadas polo deslinde, se declarará, asimesmo, a existencia dun conflicto de
propiedade, a resolver na vía civil correspondente.
Artigo 50. Deslindes con propiedades particulares
ou montes públicos
1. A Administración realizará deslindes de montes
veciñais en man común con propiedades particulares ou montes públicos, segundo
o procedemento establecido para estes
últimos.
2. No deslinde de perímetros con propiedades
particulares se analizarán as situacións posesorias acreditadas e os títulos
presentados, e se terán en conta tódolos inscritos no Rexistro da Propiedade.
3. Unha vez realizados o deslinde , a
Administración forestal dictará Resolución aprobatoria do deslinde que será
publicada no Diario Oficial de Galicia e debidamente notificada ós interesados.
4. Unha vez publicada e notificada a Resolución
darase traslado da mesma ó Xurado Provincial de Montes Veciñais en Man Común.
Artigo 51. Rexistro.
1. O procedemento de inscripción no Rexistro da
Propiedade dunha finca particular colindante cun monte veciñal levará
aperellada a obriga, do propietario particular, de presentar un certificado de
non invasión do monte veciñal en man
común emitido pola Administración forestal; no caso de non estar deslindado, e
exista unha dúbida razoable, o
propietario presentará informe da Administración forestal no que se dará conta
deste feito. O Rexistro fará as anotacións preventivas pertinentes.
Artigo 52. Adquisición de terreos pola
Administración: dereitos de tanteo e retracto.
1. A Xunta de Galicia terá dereito de adquisición
preferente, a reserva do disposto no apartado 2, nos seguintes casos de
transmisións onerosas:
a) De montes de superficie superior a 250 ha.
b) Dos montes clasificados coma protectores conforme o artigo 15.
2. No caso de fincas ou montes enclavados nun
monte público ou colindantes con él, o dereito de adquisición preferente
corresponderá á administración titular do monte colindante ou que contén o
enclavado. No caso de montes colindantes con outros pertencentes a distintas
administracións públicas, terá prioridade no exercicio do dereito de
adquisición preferente o monte que teña un maior linde común co monte en cuestión.
3. Non haberá dereito de adquisición preferente
cando se trate de aportación de capital en especie a unha sociedade na que os
titulares transmitentes deberán ostentar unha participación maioritaria durante
alomenos 5 anos.
4. Para posibilita-lo exercicio do dereito de
adquisición preferente a través da acción de tanteo, o transmitente deberá
comunica-los datos, prezos e características da proxectada transmisión á administración titular dese
dereito. Esta disporá dun prazo de tres meses, a partir da data de
notificación, para exercita-lo dereito, co correspondente pago ou consignación
do seu importe nas referidas condicións.
5. Os Notarios e Rexistradores da propiedade non
autorizarán nin inscribirán, respectivamente, as correspondentes escrituras sen
que se lles acredite previamente a práctica da devandita notificación de forma
fidedigna.
6. Si se leva a efecto a transmisión sen a
comunicación previa ou sen segui-las
condicións reflectidas nela, a administración titular do dereito de adquisición preferente poderá exerce-la
acción de retracto no prazo dun ano contado desde a inscripción da transmisión
no Rexistro da Propiedade ou, no seu defecto, desde que a Administración tivera
coñecemento oficial das condicións reais da devandita transmisión.
7. O dereito de retracto ó que se refire este
artigo é preferente a calquer outro.
Artigo 53. Límites ás parcelacións, divisións ou
segregacións.
Non se poderán realizar nin autorizar
parcelacións, divisións ou segregacións definitivas de parcelas forestais,
salvo por causa non imputable ó propietario, cando o resultado sexa parcelas de
superficie inferior a 5 ha. Exceptúase desta prohibición a división ou
segregación de parcelas forestais cando se realice simultáneamente á agregación
ou agrupación de fincas que den como resultado parcelas de máis de 5 ha. Esta
prohibición exténdese as transmisións “inter vivos” e as “mortis causa”.
Artigo 54. Aspectos forestais da concentración
parcelaria.
1. Cando a solicitude da concentración parcelaria
inclúa, total ou parcialmente, terreos forestais se dará traslado da mesma á
Administración forestal que emitirá un informe, preceptivo e vinculante, co
obxecto de incorporalo na fase de estudio de viabilidade do procedimento de
concentración, para os efectos de incluir ou non esos terreos forestais no
perímetro da zona que se vai concentrar. Neste trámite de concentración
parcelaria e o longo de todo o procedimiento, a Administración forestal, velará
para que o acordo de concentración finalmente aprobado non supoña unha
disminución, no conxunto das parcelas forestais a concentrar, da superficie
inicial de arborado autóctono de idade media superior a 25 anos.
2. Se a
concentración inclúe terreos forestais, será
necesaria a elaboración dun plan forestal de acción por parte da Administración forestal a
incorporar na fase de elaboración do proxecto de concentración. Este plan
forestal de acción, elaborado previa audiencia dos propietarios forestais, se
dirixirá á posta en producción dos terreos forestais, nos que se manteña o uso
forestal, cunha rede de infraestructuras axeitadas a tal fin. Estes terreos
forestais deben reforestarse nun prazo máximo de 5 anos, poidendose establecer
liñas de axudas nas que se priorizarán as agrupacións forestais, nestes casos
as axudas poderán alcanzar os importes máximos.
3. O organismo
competente en materia de concentración parcelaria transmitirá á
Administración forestal o acordo de concentración parcelaria antes da súa
aprobación para verificar que o acordo de concentración se axusta o plan de
actuacións forestais elaborado.
Art. 55. Concentración Forestal
A Consellería de Medio Ambiente artellará os
mecanismos necesarios para promover as actuacións dos propietarios que teñan
por obxecto a concentración das súas parcelas forestais co fin de poñer en
marcha unha xestión conxunta e sostible dun terreo forestal que supere as 25 ha.
Artigo 56. Estratexia Galega de Xestión Forestal
Sostible.
A Estratexia Galega de Xestión Forestal Sostible é
o instrumento que estructura os obxectivos, principios e liñas de acción que guiarán a xestión forestal dos montes
galegos cara a sostenibilidade, en consonancia cos principios de xestión
forestal sostible acordados a nivel estatal e
internacional.
Artigo 57. Plan Forestal de Galicia.
O Plan Forestal de Galicia é o instrumento
cuantitativo e cualitativo básico de referencia da política forestal a longo
prazo, no que se recollerá a planificación territorial e se cuantificarán os
obxectivos de evolución dos recursos forestais. As súas revisións deberán ter
en conta os obxectivos e principios declarados na Estratexia Galega de Xestión
Forestal Sostible.
Artigo 58. Plans de Xestión Forestal Sostible de
Distrito .
1. A Administración forestal poderá elaborar Plans de Xestión Forestal Sostible de
Distrito como instrumentos de
planificación forestal, que afectan a un territorio de similares condicións
xeográficas, socioeconómicas, ecolóxicas e culturais, cunha extensión superior
a do monte e inferior á provincia.
2. Os Plans de Xestión Forestal Sostible de
Distrito serán elaborados e aprobados pola Administración forestal, previa
consulta ós representantes do sector forestal e das entidades locais, logo do
informe das consellerías afectadas por ter intereses no ámbito planificado. A
aprobación destes plans incluirá o trámite de información pública.
3. Os Plans de Xestión Forestal Sostible de
Distrito serán orientativos das actuacións dos propietarios nos montes privados
e marcarán as prioridades da actuación pública no territorio.
4. Regulamentariamente desenvolverase o contido e
o procedemento de aprobación dos Plans de Xestión Forestal Sostible de
Distrito.
Artigo 59. Concepto
1. A ordenación de
montes é a organización, técnicamente xustificada, dos recursos forestais
recollida nun documento denominado instrumento de xestión forestal. Neste
documento establecense as accións a executar na unidade de xestión forestal, na
procura dos principios contidos nunha axeitada xestión forestal sostible.
2. A Administración
forestal impulsará técnica e económicamente a ordenación dos montes da
Comunidade Autónoma de Galicia.
3. Tódolos montes públicos deberán dotarse dun
instrumento de xestión forestal. Este plan será tamén obrigatorio nos montes
veciñais en man común de superficie superior a 25 ha. arboradas.
4. Os montes particulares poderán dotarse dun
instrumento de xestión forestal de forma voluntaria, axustándose as
prescripcións que sobre este particular recolle a presente lei e a normativa
que a desenvolva.
Artigo 60. Aprobación e contido das Instruccións
Xerais para a ordenación de montes.
1. A Administración forestal elaborará as
Instruccións Xerais de ordenación de montes de Galicia.
2. As Instruccións Xerais determinarán a
adaptación ós montes da Comunidade Autónoma de Galicia dos criterios e indicadores de
sostenibilidade de conformidade cos criterios establecidos en resolucións
internacionais, recollendo e desenvolvendo tres instrumentos técnicos de
ordenación forestal: proxectos de ordenación de montes, plans técnicos de
xestión e plans básicos de xestión.
Artigo 61. Redacción e contido dos instrumentos de
xestión forestal.
1. Os instrumentos de xestión forestal se
elaborarán a instancia do titular do monte ou da Administración forestal, nos
casos de xestión pública. En todo caso, nestes instrumentos deberá constar a
conformidade da propiedade.
2. Os instrumentos de xestión forestal
redactaranse por profesionais con
titulación forestal universitaria, seguindo as instruccións xerais elaboradas
pola Administración forestal.
3. O contido dos instrumentos de xestión forestal
se determinarán nas instruccións de ordenación de montes a desenvolver pola
Administración forestal.
Artigo 62. Proxectos de ordenación de montes.
Os proxectos de ordenación de montes son instrumentos de xestión forestal
para montes ou conxunto de parcelas dun mismo titular, que poidan constituir
unha unidade dasocrática, co obxectivo de obter un equilibrio de idades da masa
arbórea e unha organización estable no tempo. Por norma xeral, serán de
aplicación para montes cunha superficie superior ou igual ás 250 ha. arboradas
Artigo 63. Plans técnicos de xestión.
Os plans técnicos de xestión son instrumentos de xestión forestal,
dirixidos a montes ou conxunto de parcelas dun mismo titular con superficie
forestal arborada entre 25 y 250 ha., que poidan constituir unha unidade
dasocrática, cunha estimación de existencias non tan precisa como o caso do
proxecto de ordenación.
Artigo 64. Plans básicos de xestión
Os plans básicos de xestión son instrumentos de
xestión forestal, dirixidos a montes o conxunto de parcelas dun mismo titular
con superficie forestal arborada inferior a 25 ha., que permitan planificar
melloras e aproveitamentos cun criterio selvícola e non dasocrático, non
supeditado á necesidade de obter un equilibrio de idades ou unha producción
constante no tempo.
Artigo 65. Aprobación.
1. Crease o Rexistro Galego de Montes dotados de
Instrumentos de Xestión Forestal, adscrito á Consellería de Medio Ambiente,
como rexistro público de carácter administrativo. Regulamentariamente
estableceranse as súas funcións e normas de funcionamento.
2. A aprobación dos instrumentos de xestión
forestal corresponde á Administración forestal, previa proposta dos Servicios
Provinciais acompañada dos informes técnicos en materia forestal e de defensa
contra incendios. A súa aprobación levará consigo a inclusión de oficio no
Rexistro Galego de Montes dotados de Instrumentos de Xestión Forestal.
3. Se transcurridos seis meses desde a solicitude
de aprobación do instrumento de xestión forestal pola propiedade, non existise
contestación nin notificación por parte da Administración forestal, que
suspenda o prazo, o instrumento de xestión forestal entenderase aprobado.
Artigo 66. Modificación e revisión dos
instrumentos de xestión
A modificación e revisión dos instrumentos se
xestión adaptarase as condicións e prazos que se establezan nas instruccións
xerais para a ordenación de montes.
Artigo 67. Creación da Rede.
Crease a Rede Galega de Control, Seguemento e
Avaliación da Xestión Forestal Sostible
co obxectivo de seguer e avaliar o grao de sostenibilidade dos montes galegos
segundo os criterios e indicadores panaeuropeos. Regulamentariamente
estableceranse as súas funcións e normas de funcionamento.
Artigo 68. Certificación forestal.
1. A Administración forestal promoverá medidas e
instrumentos que fomenten a certificación forestal como medio voluntario de
verificar, dunha forma transparente e independente, que os recursos forestais proveñen de bosques xestionados de
xeito sostible.
2. Desde a Administración fomentaránse as
modalidades de certificación que se axeiten, no posible, á estructura de
propiedade dos montes da Comunidade Autónoma de Galicia.
Artigo 69. PORN, PRUX e plans de conservación.
1. Os instrumentos de planificación e de
ordenación forestal adaptaranse ó disposto nos plans de ordenación de recursos
naturais, así coma ós plans rectores de uso e xestión nos espacios naturais protexidos e ós plans de conservación vixentes, cando
os montes formen parte da Rede Galega de espacios protexidos tal e como se
recolle na Lei 9/2001, de 21 de agosto, de Conservación da natureza.
2. En todo caso, a Administración forestal
participará, emitindo un informe preceptivo, na elaboración dos plans de
ordenación dos recursos naturais, plans rectores de uso e xestión dos espacios
naturais protexidos e plans de
conservación da Lei 9/2001 de 21 de agosto, de Conservación da natureza, que afecten a terreos forestais.
Artigo 70. Aproveitamentos forestais
1. O titular do monte é o propietario dos recursos
forestais e ten dereito o seu aproveitamento. Todo aproveitamento forestal
estará sometido as prescripcións da
presente Lei e as disposicións que a desenvolvan.
2. Os aproveitamentos forestais dos montes non
superarán a súa capacidade productiva,
salvo aproveitamentos obrigados por catástrofes ou desastres naturais, e se
farán sempre armonizando a utilización racional dos mesmos cunha axeitada
conservación e mellora do medio forestal e o desenvolvemento rural.
3. Os aproveitamentos previstos nun instrumento de
xestión aprobado pola Administración non necesitan de autorización para a súa
execución, sendo suficiente a notificación, previa á realización do
aproveitamento.
4. Os aproveitamentos nos montes afectados por
zonas de servidume, policía, ou afección dos dominios públicos hidráulico,
marítimo-terrestre, de estradas, ferroviario ou de
interese patrimonial, artístico ou histórico non
precisarán da autorización dos órganos competentes dos devanditos dominios,
sempre e cando tales montes dispoñan dun instrumento de xestión informado favorablemente polos órganos de
xestión dos dominios públicos mencionados, no proceso de aprobación levado a
cabo pola Administración forestal.
5. Os aproveitamentos nos montes situados en
espacios naturais, protexidos pola Lei 9/2001 do 21 de agosto, de Conservación
da natureza, polas normas provinciais de planeamento ou os clasificados deste
xeito polo planeamento urbanístico non precisarán da autorización dos órganos
competentes dos devanditos espacios, sempre e cando tales montes dispoñan dun instrumento
de xestión informado favorablemente
polos órganos de xestión destes espacios naturais, no proceso de aprobación
levado a cabo pola Administración forestal.
6. A Administración forestal poderá efectua-las
inspeccións, controis e recoñecementos
que estime convintes, tanto durante a realización do aproveitamento, como unha
vez finalizado o mesmo.
7. O incumplimento reiterado e inxustificado das
prescripcións previstas nun instrumento de xestión aprobado pola Administración
forestal dará lugar a súa exclusión do Rexistro Galego de Instrumentos de
Xestión Forestal e a conseguinte obrigatoriedade da solicitude de autorización
para os futuros aproveitamentos. Todo isto, sen perxuicio da apertura do
correspondente expediente sancionador.
Artigo 71. Cogumelos, castañas, prantas aromáticas
e mediciñais, cortizas, corchos e resinas e outros productos e subproductos
forestais.
1. Os propietarios de montes teñen dereito o
acoutamento das súas propiedades para o aproveitamento exclusivo da actividade
de recolleita de cogumelos, castañas, prantas aromáticas e mediciñais,
cortizas, corchos e resinas e outros productos ou subproductos forestais, así
coma de calqueira outro tipo de recursos ou usos que poideran constituir unha
fonte de rendas para o propietario, nas condicións que regulamentariamente se
determinen.
2. A
Consellería de Medio de Ambiente poderá dictar disposicións para a regulación
do aproveitamento dos recursos enunciados no apartado anterior.
3. A Consellería de Medio Ambiente promoverá a
utilización dos subproductos forestais como
biomasa, para a súa valoración enerxética ou outras formas de
apreciación.
Artigo 72. Pastoreo
1. O aproveitamento polo gando de pastos en
terreos forestais é un aproveitamento forestal.
2. Os propietarios dos terreos forestais poderán,
en calquer momento, prohibir ou condicionar o aproveitamento de pastos nos
mesmos, de acordo co procedemento que regulamentariamente se establezca.
3. A Administración forestal regulará os
aproveitamentos de pastos no terreo forestal . A
presencia de gando no monte que non se axuste ós termos e condicións desta
regulación levará consigo a adopción das medidas necesarias, a desenvolver pola
Consellería de Medio Ambiente. Ditas medidas poderán incluir o comiso dos
animais.
Artigo 73. Aproveitamentos cinexéticos.
1. Os aproveitamentos cinexéticos en terreos
forestais axustaránse o establecido na Lei 4/1997, do 25 de xuño, de caza de
Galicia e as disposicións que a desenvolvan.
2. A Administración forestal emitirá un informa
vinculante sobre os plans de aproveitamento cinexético que afecten a terreos
forestais con instrumento de xestión aprobado pola Administración forestal.
Artigo 74. Enaxenación.
1. As enaxenacións dos aproveitamentos forestais
que se produzan nestes montes realizaranse por subasta, por procedimento
negociado ou por enaxenación directa.
2. As enaxenacións de madeira en corta final
poderán financiar a reforestación da superficie de corta, no caso de non ser
viable a rexeneración natural.
A este fin, se poderá realizar no mesmo
procedemento administrativo, a enaxenación da madeira, o acondicionamento do
terreo e a nova reforestación.
Artigo 75. Do pastoreo.
A Administración forestal fixará as condicións do
pastoreo dos montes de xestión pública, a través dos instrumentos de xestión
forestal, perseguindo a súa integración en sistemas equilibrados de
aproveitamento silvopastoral.
Artigo 76. Notificación e comunicación.
1. Os aproveitamentos madeideiros, leñosos, de
cortiza e de resinas, de calquer especie nestes montes, que conten cun
instrumento de xestión aprobado, e que se realicen seguindo as prescripcións
contidas no mesmo, requerirán, únicamente, a notificación previa á
Administración forestal.
2. Mediante resolución motivada, poderá denegarse
ou condicionarse a execución dos aproveitamentos nun prazo de quince días,
entendéndose aceptado no caso de non emitirse resolución expresa no devandito
prazo.
3. Con carácter xeral, os aproveitamentos que se
destinen a uso doméstico, que en ningún caso poderán superar os 10
m3/anuais por propietario, se entende
que non son obxecto de comercialización, e que únicamente requerirán
comunicación á Administración forestal, cun mínimo dun día de anterioridade a
realización do mesmo.
4. Os contidos dos documentos de notificación e de
comunicación serán establecidos regulamentariamente.
Artigo 77.
Autorizacións con emisión nun prazo máximo de 15 días.
1. Os aproveitamentos madeireiros
e leñosos en montes privados de xestión
privada de superficie inferior a 25 ha. arboradas, que non conten cun
instrumento de xestión aprobado pola Administración forestal, así como calquera actividade ou obra que non
implique un cambio de uso e que sexa necesaria para a realización deste aproveitamento,
requerirán autorización previa da
Administración forestal.
2 . Regulamentariamente
arbitrarase un procedemento simplificado que permita, ó receptor da
autorización para a execución das cortas nunha determinada área, a realización
doutros aproveitamentos na zona.
3. A Administración forestal
emitirá as autorizacións nun prazo
máximo de 15 días. No caso de non emitirse autorización no prazo de 15 días
entenderase estimada a solicitude. Se a contestación fose negativa deberá xustificarse
técnicamente.
Artigo 78. Autorización con emisión nun prazo
máximo de 30 días.
1. Os aproveitamentos madeireiros, leñosos, de
cortiza e de resinas que se realicen en montes de máis de 25 ha. arboradas que
non conten cun instrumento de xestión aprobado, así como calquera actividade ou
obra que non implique un cambio de uso e que sexa necesaria para a realización
do aproveitamento nestes montes, deberán contar cunha autorización da
Administración forestal.
2. En todo caso, as cortas en masas de especies
contempladas no anexo I, requerirán autorización conforme o previsto neste
artigo, salvo nos supostos en que conten cun instrumento de xestión forestal aprobado pola Administración, neste
caso será necesaria unha notificación dacordo co artigo 76.
3. A Administración forestal
emitirá as autorizacións nun prazo
máximo de 30 días. No caso de non emitirse autorización no prazo de 30 días
entenderase estimada a solicitude. Se a contestación fose negativa deberá
xustificarse técnicamente.
4. Os requisitos e condicións da autorización
serán establecidos regulamentariamente.
Artigo 79. Disposicións comúns as notificacións e
as autorizacións.
1. O responsable de realizar a notificación ou de
presentar a solicitude das autorizacións previstas nos artigos anteriores será
o propietario, salvo que exista unha empresa ou particular que se ocupe da
xestión do monte ou grupo deles, caso no que será o xestor, o encargado. O
xestor deberá contar cun documento que acredite esa potestade de xestión.
2. A empresa de aproveitamentos
tamén poderá realizar a notificacion ou solicitar a autorización, sempre que
exista unha delegación do propietario e que conte cun documento que acredite
esa delegación.
3. Os clareos, as cortas de
mellora ou de policía e os tratamentos selvícolas sen aproveitamento comercial,
non requerirán nin a comunicación previa, nin a notificación, nin a
autorización prevista nos artigos anteriores.
4. As solicitudes de autorización
previstas no artigo 78 , no caso de montes veciñais en man común e ata que non se
doten do instrumento de xestión obrigatorio, deberán incluir un plan facultativo de corta anual, asinado
por profesionais con titulación específica forestal universitaria, onde deberá xustificarse, como mínimo, a
necesidade ou oportunidade do aproveitamento, así como a súa localización
planimétrica, a superficie obxecto do aproveitamento, o número de pes e volumen
por especie afectada e a tasación
correspondente.
Artigo 80. Obrigación de reforestación.
As superficies obxecto de notificación ou autorización
de corta finais deberán ser reforestadas no prazo máximo de dous anos, salvo
rexeneración natural. Námbolos dous casos, á hora de executar os traballos
selvícolas necesarios, terase en conta que o momento e a forma de execución non
incida negativamente sobre o resto de aproveitamentos do monte.
Artigo 81. Dominio Público Hidráulico.
1. Calquer aproveitamento que se produza na canle
ou zona de servidume do dominio público hidráulico, requerirá autorización da
Administración forestal, previos informes preceptivos e vinculantes do
organismo de conca que corresponda e da Dirección Xeral de Conservación da
Natureza.
2. Na restante zona policía do dominio público
hidráulico únicamente se requirirá informe do organismo autónomo Augas de
Galicia cando as actuacións necesarias para os aproveitamentos impliquen
movementos de terra, obras civís, ou poidan supoñer deterioro do réxime de
caudais ou degradación ou deterioro do dominio público hidráulico.
Artigo 82. Aproveitamentos de madeira queimada.
1. Calquer aproveitamento de madeira queimada, con
independencia da especie forestal, requirirá autorización previa da
Administración forestal que será solicitada polo propietario do terreo.
Exceptúanse de autorización os aproveitamentos para usos domésticos que
requerirán unicamente comunicación á Administración forestal, cun mínimo dun
día de anterioridade á realización do mesmo.
2. Se o propietario do monte onde se producíu o
incendio non solicita autorización de aproveitamento de madeira queimada no
plazo de tres meses dende a data en que tivo lugar o incendio, ou non executa o
aproveitamento no plazo fixado pola Administración forestal, ésta poderá
executa-lo aproveitamento subsidiariamente a costa do propietario se as
condicións sanitarias así o aconsellan, e tomando as medidas necesarias para
garanti-la restauración do arbolado.
3. A
Administración forestal emitirá as autorizacións nun prazo máximo de 15 días. No caso de non emitirse autorización no
prazo de 15 días entenderase estimada a solicitude. Se a contestación fose
negativa deberá xustificarse técnicamente.
Artígo 83. Limitacións ó pastoreo.
En tódolos montes ou terreos forestais que
resulten afectados por incendios se prohíbe con carácter xeral o pastoreo, por
un plazo mínimo dun ano e ata que as axeitadas condicións de restauración do
terreo forestal o permitan, agás naqueles pastizais implantados que dispoñían
dun plan de aproveitamento e logo de informe da Consellería de Política
Agroalimentaria e Desenvolvemento Rural e aprobación da Consellería de Medio
Ambiente. Regulamentariamente estableceranse os prazos, condicións e excepcións
á devandita prohibición.
Artigo 84. Limitacións
á actividade cinexética.
1. Os aproveitamentos e a repoboación cinexética
en terreos queimados queda prohibida durante un período mínimo de dous anos
dende a data do incendio, salvo autorización expresa da Dirección Xeral de
Conservación da Natureza, previo informe preceptivo da Dirección Xeral de Montes e Industrias Forestais.
2. Nos terreos cinexéticos ordenados, cando o
número de incendios ou a suma de superficies queimadas ó longo do ano así o aconselle,
a Dirección Xeral de Montes e Industrias Forestais poderá propone-la revisión do contido dos plans de
ordenación de aproveitamento cinexético. A Consellería de Medio Ambiente, polas
causas contempladas anteriormente, poderá suspender temporalmente a actividade
cinexética.
3. O reinicio da actividade cinexética pola
suspensión temporal prevista no apartado 2 do presente artigo, será acordado
pola Consellería de Medio Ambiente, de oficio ou a petición xustificada dos
titulares dos aproveitamentos cinexéticos afectados, previo informe preceptivo
da Dirección Xeral de Montes e
Industrias Forestais
Artigo 85. Outras limitacións.
1. Con carácter xeral prohíbese en terreos
arborados queimados, calqueira actividade que poida verse favorecida pola
desaparición do arborado.
2. Non se poderá clasificar ou reclasificar como
solo urbanizable o solo rústico que sufrira os efectos dun incendio forestal a
partir da entrada en vigor da presente Lei ou nos dous anos anteriores. Esta
prohibición exténdese os corenta anos seguintes os que se tivera producido o
incendio forestal, salvo autorización expresa do Consello da Xunta de Galicia
na forma que regulamentariamente se determine.
3. En solo clasificado como urbanizable se prohibe
a urbanización nos terreos que sufriran os efectos dun incendio. Esta
prohibición extenderase ata un mínimo de 3 anos , salvo autorización expresa do
Consello da Xunta na forma que regulamentariamente se determine.
4. Prohíbense en terreos queimados aqueles
aproveitamentos e usos incompatibles
coa súa rexeneración.
Artigo 86. Limitacións á instalacións.
1. As autorizacións para construcción de
instalacións en solo rústico queimado, previstas na Lei 9/2002, de 30 de
decembro, de Ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia,
requirirá informe favorable da Consellería de Medio Ambiente.
2. Esta disposición será tamén de aplicación ós
montes que foran afectados por un incendio nos cinco anos anteriores á entrada
en vigor desta Lei.
Artigo 87. Principios xerais.
1. A Consellería de Medio Ambiente fomentará o uso
social, educativo e recreativo dos montes respetando o medio forestal. Con este
fin, a Consellería de Medio Ambiente promoverá a planificación, instalación,
mellora e conservación de actividades ou estructuras que cumplan con estes
obxectivos.
2. O uso social, educativo e recreativo do monte
deberá axustarse, en todo caso, ás seguintes condicións:
a)
A necesidade de contar co consentimento do
propietario e a obrigatoriedade de
gardar o debido respeto ós usos e aproveitamentos que o propietario desenvolve
no seu monte.
b)
Non está permitido o uso do lume, excepto se se
realiza en áreas reservadas a tal
efecto e sempre que se leve a cabo fora das épocas de risco de incendios.
c)
Todo usuario ten a obriga de deixa-lo monte limpo
do lixo e residuos que produza, sendo responsable da recollida e retirada dos
mesmos. Isto enténdese sen perxuicio da responsabilidade do propietario de manter limpos os seus montes
de conformidade co establecido no artigo 138 da presente Lei.
d)
Poderase prohibir ou limita-la utilización de
elementos sonoros ou de actividades productoras de ruido sempre que, a xuicio
da Consellería de Medio Ambiente, poidan perturba-lo normal desenvolvemento das
actividades socio-recreativas doutros usuarios ou os hábitos do gando e da
fauna silvestre.
3. Nos montes incluidos na Rede Galega de espacios
protexidos, as actividades recollidas neste título rexiranse pola súa normativa
especial.
4. Regulamentariamente fixaranse as condicións de
uso e sinalización dos parques periurbáns, pero en todo caso terán a
consideración de terreos non cinexéticos.
Artigo 88. Acceso ós espacios forestais.
1. O acceso da poboación ós espacios forestais armonizarase coa súa preservación e o respecto dos dereitos e
bens afectados.
2. O acceso da poboación ós espacios forestais
rexirase polos seguintes principios:
a) O acceso ós montes utilizando medios mecanizados quedará limitado ás
actividades agro-forestais, á realización de obras de infraestructura que
conten coas debidas autorizacións e permisos, á residencia, á actividade
inspectora da Administración, á actividade dos servicios de vixilancia e
gardería dos titulares dos dereitos cinexéticos e a outros usos debidamente
autorizados, excepto nas vías expresamente abertas á circulación xeral.
b) O acceso utilizando tracción animal ou medios non mecanizados permitirase
polos camiños e sendas, sempre e cando, no caso de camiños ou sendas privadas,
non estea expresamente prohibido polo propietario.
c) En xeral, permitiranse os accesos a pé. Exceptúanse deste acceso tolerado
os terreos cercados ou sinalizados con prohibición de acceso.
3. A realización de actividades en terreo forestal
que trascendan do normal uso do monte, como deportes motorizados, parapente, vó
sen motor, acampada por máis dun día e outros, implicará, en todo caso, a
autorización por escrito do propietario e o xestor do terreo no seu caso, sen
perxuicio das autorizacións e permisos pertinentes recollidos pola lexislación
sectorial vixente.
Artigo 89. Concepto.
1. O cambio do uso forestal dos montes, ós efectos
desta Lei, é toda actuación material ou acto administrativo que
faga perder ó monte o seu carácter de tal.
2. O cambio de uso forestal en monte particular ou
nos públicos patrimoniais implica un cambio da natureza do solo, deixando de
ser terreo forestal ós efectos da presente Lei.
Artigo 90. Regulación do cambio do uso forestal.
1. O cambio do uso forestal dun monte cando non
veña motivado por razóns de interese xeral, sen perxuicio da normativa ambiental
aplicable, terá carácter excepcional e requerirá autorización do órgano
forestal competente.
2. Regulamentariamente se establecerá o
procedemento simplificado para a autorización de cambio do uso naquelas
superficies forestais para as que se solicite unha reversión a usos anteriores
non forestais.
3. Cando o cambio de uso forestal o sexa para a
implantación de cultivos agrícolas ou pastizais será necesario, para conceder a
autorización, informe preceptivo e vinculante da Consellería de Política Agroalimentaria
e Desenvolvemento Rural.
4. Non se poderán autorizar cambio de uso naqueles
terreos forestais onde se tivera producido un incendio forestal nos últimos
tres anos, salvo que acontezan circunstancias excepcionais, que serán definidas
regulamentariamente.
Artigo 91. Construcción de infraestructuras
públicas non forestais.
1. Nos proxectos de construcción de todo tipo de
infraestructuras alleas á xestión dos montes evitarase, sempre que existan
alternativas viables, afectar a montes de utilidade pública, a montes
protectores, a montes veciñais en man común ou a montes con plans de xestión
aprobados pola Administración, sempre que a infraestructura poida afectar o seu
normal aproveitamento.
2. Os instrumentos de planificación de
infraestructuras deberán ser informados previamente pola Consellería de Medio
Ambiente.
Artigo 92. Ordenación urbanística e protección do
medio rural de Galicia.
1. Ós efectos da Lei 9/2002, de 30 de decembro, de
Ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia:
a) As vías de saca temporais para actividade de extracción de madeira,
independentemente da súa lonxitude e os accesos para a prevención e defensa
contra o lume non serán consideradas camiños.
b) Os cargadeiros de madeira procedentes de aproveitamentos forestais non
serán considerados depósitos de materiais.
c) A maquinaria forestal, en tanto se estea a realizar un aproveitamento ou
labor en terro forestal non terán a consideración de estacionamento de
maquinaria.
2. Previa á aprobación dos Plans Xerais de
Ordenación Municipal pola Consellería competente en materia de urbanismo e
ordenación do territorio, será preceptivo informe da Administración forestal,
cando os devanditos plans afecten a terreos forestais.
Artigo 93 . Camiños forestais.
Os camiños públicos e privados situados en solo
rústico de protección forestal terán a consideración de camiños forestais polo
seu destino principal a este fin.
Artigo 94. Características e esixencias dos
camiños forestais.
As características e esixencias constructivas dos
camiños forestais públicos serán establecidas regulamentariamente e respostarán
ós requerimentos do transporte dos productos forestais e do acceso ós montes da
maquinaria forestal.
Artigo 95. Infraestructuras forestais.
1. Nas áreas forestais poderase dispoñer de
parques para almacenamento de madeira procedente dos montes da área a fin de
facilitar os traballos de aproveitamento madeireiro.
2. O emprego con fins forestais dos camiños
forestais públicos non poderá ser gravado por ningunha taxa.
3. A construcción de camiños forestais privados de
carácter permanente requerirá autorización por parte da Administración forestal
e cumprirá as esixencias que regulamentariamente se establezan.
Artículo
96. Promoción de infraestructuras
forestais.
A Consellería de Medio
Ambiente promoverá a construcción daquelas infraestructuras forestais
necesarias para unha axeitada xestión
dos recursos forestais.
Artigo 97. Restauración hidrolóxica forestal.
1. Corresponde á Administración forestal a
restauración hidrolóxica forestal no territorio da Comunidad Autónoma de
Galicia, sen perxuicio das competencias das demais administracións públicas.
2. Ós efectos desta Lei, enténdese por restauración
hidrolóxica forestal, os plans, traballos e accións que sexan necesarios para a
conservación, defensa e recuperación da estabilidade e fertilidade dos solos
forestais, a regulación de escorrentías, a consolidación de laderas, a
contención de sedimentos e a defensa do solo contra a erosión.
Artigo 98. Plans
e proxectos de restauración hidrolóxica forestal.
Nas zonas onde sexa necesario poderanse establecer
proxectos hidrolóxicos forestais e plans de recuperación hidrolóxico forestal
específicos.
Artigo 99. Incentiva-la producción e
diversificación de productos forestais.
A Admistración forestal promoverá o
desenvolvemento das organizacións, empresas ou sociedades de productores
forestais e das mancomunidades e organizacións de montes veciñais en man común,
orientadas a mellorar as técnicas da silvicultura e os procesos de comercialización,
a fin de diversificar a producción forestal, mellorar a calidade dos productos
forestais e satisfacer a demanda de productos procedentes dos bosques galegos,
dacordo coas demandas do mercado e respetando as técnicas e criterios da
xestión forestal sostible.
Artigo 100.
Empresas de servicios forestais.
A Administración forestal promoverá a instalación,
reconversión e mellora das empresas de servicios e de aproveitamentos forestais
co fin de optimizar as técnicas e os traballos de aproveitamento forestal no
marco da xestión forestal sostible dos recursos.
Artigo 101. Promove-la instalación,
reestructuración e mellora das industrias forestais de primeira transformación.
A Administración forestal promoverá a instalación,
reestructuración e mellora das industrias forestais de primeira transformación,
con especial atención ás que incrementen o valor engadido dos recursos
forestais rexionais, xeren productos de calidade e movilicen recursos humans
das áreas rurais.
Artigo 102. Fortalecemento da cadea
Monte-Industria.
1. Enténdese por cadea Monte-Industria o conxunto
do sector forestal integrado polos silvicultores, as empresas de servicios
forestais, as adicadas a execución de aproveitamentos, as de comercialización e
as industrias de primeira transformación, nas que se inclúen as de serra,
chapa, taboeiros, pasta de celulosa e cortiza, as de aproveitamentos
enerxéticos do monte e as restantes que transformen productos forestais
procedentes dos montes galegos, exceptuando, en todo caso, as industrias
adicadas á transformación de productos agroalimentarios.
2. A Consellería de Medio Ambiente prestará
especial apoio ó fortalecemento da cadea Monte-Industria, mediante:
a) O fomento das relacións entre o sector da producción forestal e o
industrial adicados á transformación dos productos forestais.
b) A promoción de convenios de colaboración entre centros de investigación de
productos forestais, públicos ou privados, e as empresas do sector, que
permitan a transferencia axeitada de tecnoloxía e a modernización e mellora dos
procesos de transformación e de
comercialización.
3. Cando a Administración participe na posta en marcha dos mecanismos ou convenios
aludidos neste Capítulo e no precedente, será necesaria a presentación, por
parte de perceptor, dunha avaliación dos resultados obtidos en cada unha das
actividades financiadas.
1. Por Decreto da Consellería de Medio Ambiente
crearase a Mesa da Madeira na que estarán representadas as organizacións
profesionais relacionadas co sector e, mediante as súas asociacións, os
propietarios forestais, as empresas de servicios e de explotación forestal, as
industrias de transformación de productos forestais madeideiros, as industrias
que utilicen nos seus productos
derivados directos ou indirectos de produccións forestais madeireiras, e as que
produzan bens de equipo para traballos forestais.
2. As funcións da Mesa da Madeira serán:
a) Colaborar na catalogación, normalización e estandarización dos productos
forestais e dos bens de equipo utilizados nas actividades forestais.
b) Elaborar un listado periódico e ordenado de prezos dos productos forestais.
c) Coordina-las posibilidades de producción forestal coas necesidades
industriais.
d) Propoñer líñas de fomento, mellora e experimentación no sector forestal e
nas industrias derivadas.
Artigo 104. Estatística forestal.
1. Os productores forestais e as súas
organizacións deberán suministrar anualmente datos á Administración a efectos
estatísticos a fin de permitir coñecer a economía das explotacións forestais e
a súa evolución.
2. As empresas de servicios forestais, as de e
aproveitamentos forestais, as
industrias de primeira transformación forestais e as industrias de pasta de
papel e de taboeiros deberán suministrar anualmente á Administración forestal,
a efectos estatísticos, a información relativa á súa actividade, en particular
á relacionada co consumo de productos forestais, á producción, transformación e
comercialización dos productos forestais e emprego.
3. A Administración forestal elaborará e publicará
periódicamente os datos estatísticos do sector forestal necesarios para avaliar
a evolución dos sectores de producción, servizos e transformación, tanto
públicos coma privados.
Pola súa importancia a Administración forestal
impulsará a elaboración de estudios que permitan conocer a realidade e a
evolución socioeconómica dos propietarios forestais, particulares e comunidades
de montes veciñais.
Artigo 105. Rexistro de empresas forestais que
conforman a cadea monte-industria.
1. Se crea
un rexistro de empresas forestais que conforman a cadea
Monte-Industria.
2. O
réxime de inscripción e funcionamiento do Rexistro, así como o sistema de
suministro da información, axustarase as normas regulamentarias
correspondentes.
Artigo 106. Ensinanza en materia forestal.
A Xunta de Galicia incorporará ós plans de estudio
de primaria e secundaria a ensinanza en materia forestal, que profundizará no
axeitado coñecemento do medio forestal, dos seus usos e aproveitamentos, da
figura das comunidades de montes veciñais en man común como singularidade
propia da nosa Comunidade Autónoma e da importancia do sector forestal no
ámbito social, económico e ambiental de Galicia.
Artigo 107. Plan de divulgación forestal.
1. A Xunta de Galicia fomentará e regulará o uso
educativo dos montes. Para elo desenvolverá un Plan de divulgación forestal que
terá como obxectivo dar a coñecer a
transcendencia que ten para a sociedade galega a existencia dos montes e a súa
xestión sostible, a importancia dos seus productos como recursos naturais
renovables e a variedade de ecosistemas que alberga, involucrando á sociedade
na mellora, conservación e valoración dos espacios forestais.
2. O Plan, que será
elaborado pola Consellería de Medio Ambiente,
coa participación dos axentes sociais representativos do sector forestal
galego, será precedido dun estudio onde
se poñan de manifesto as carencias e os coñecementos reais da
sociedade galega no que atinxe os usos, aproveitamentos, conservación e xestión
dos montes, disporá os obxectivos específicos e metas programáticas da cultura
forestal galega e articulará, mediante un plan de acción, o xeito de
acadalos.
3. Potenciaranse as aulas forestais e os centros
de interpretación forestal, medioambiental e de flora e fauna como principais
instrumentos canalizadores destes fins e como centros locais de encontros.
Artigo 108. Formación técnica.
1. A Administración forestal realizará de forma
continuada, actividades tendentes a incrementa-la formación técnica dos profesionais
no sector forestal, colaborando no fomento da formación profesional e no
desenvolvemento de ensinanzas medias ou superiores en materia forestal.
2. Co fin de contribuir o desenvolvemento e
promoción dos aspectos sociolaborais do sector forestal e ó fomento do emprego,
con especial atención ás poblacións rurais, a Consellería de Medio Ambiente, en
colaboración cos axentes socias máis representativos do sector forestal,
promoverá a elaboración de plans de formación e emprego no sector forestal, incluindo
medidas e accións específicas de formación, asesoramento e seguimento en
materia de prevención de riscos laborais.
Artigo 109. Reciclaxe e perfeccionamento dos
propietarios, dos traballadores e dos
xestores de empresas do sector.
1. A Administración forestal impulsará a formación
dos propietarios e silvicultores, dacordo coas
de normas de xestión forestal sostible. Nas labores de formación se
fomentará a participación das asociacions profesionais do sector.
2. A Administración forestal en colaboración, no
seu caso, cos propietarios e os xestores e as súas asociacións, fomentará a
reciclaxe e o perfeccionamento dos traballadores do sector.
Artigo 110. Formación continua do personal da
Administración forestal.
A Administración
fomentará os programas anuais de reciclaxe e perfeccionamiento do personal da
Administración forestal, prestando unha especial atención ó personal que
traballa no medio rural.
Artigo 111. Desenvolvemento da investigación
forestal.
A
Administración forestal promoverá o desenvolvemento da investigación científica
e técnica, a experimentación e os estudios en materia forestal que permitan
dispoñer dos coñecementos científicos e técnicos para a mellora do medio
forestal e das actuacións que sobre o mesmo
se executen.
Artigo 112. Marco xurídico da Sanidade Forestal
1. Na prevención e loita
contra pragas forestais, no Rexistro de Productos Fitosanitarios a utilizar nos
montes e na introducción e circulación de plantas e productos forestais de
importación, así como en calquera outro aspecto da sanidade forestal estarase ó
establecido na Lei 43/2002, do 20 de novembro, de sanidade vexetal.
2. A Consellería de
Medio Ambiente asumirá as competencias previstas, neste ámbito, pola presente lei; sen perxuicio das funcións
derivadas das delegacións ou colaboracións que, no que se refire a pragas e
enfermidades forestais, se establezan con outras consellerías.
Artigo 113. Actuacións da Administración
1.
Corresponde á Administración forestal a
vixilancia, localización e estudo das pragas e enfermidades forestais, así como
as labores de prevención e control que se consideren oportunas, sen prexuízo
das actuacións que poida realizar a Consellería de Política Agroalimentaria e
Desenvolvemento Rural no marco das súas competencias.
2.
A Administración forestal prestará asesoramento e
axuda técnica para a loita contra pragas e enfermidades forestais, e poderá
formalizar convenios económicos cos propietarios para a execución de traballos
de prevención e extinción de enfermidades e pragas.
Artigo 114. Obrigas dos propietarios dos montes e
dos titulares dos aproveitamentos